اِی دِل! گَر از آن چاهِ زَنَخْدان به دَرآیی

هُش دار که گَر وَسْوَسِهٔ عَقْل کُنی گوش

شایَد که به آبی، فَلَکَت، دَسْت نَگیرد

جان می‌دَهم از حَسْرَتِ دیدارِ تو، چون صُبْح

چَنْدان، چو صَبا بَر تو گُمارم دَمِ هِمَّت

در تیره‌شَبِ هِجْرِ تو، جانَم به لَب آمَد

بَر رَهْگُذَرَت بَسْتِه‌ام از دیده، دو صَد جوی

حافِظ! مَکُن اَنْدیشِه که آن یوسُفِ مَه‌رو

هر جا که رَوی، زود، پَشیمان به دَرآیی

آدَم‌صِفَت از روضِهٔ رِضْوان به دَرآیی

گر تِشْنِه‌لَب از چَشْمِهٔ حِیوان به دَرآیی

باشَد که چو خورشید درخشان به دَرآیی

کز غُنْچِه چو گُل، خُرَّم و خَنْدان به دَرآیی

وَقْت است که همچون مَهِ تابان به دَرآیی

تا بو که تو چون سَرْوِ خُرامان به دَرآیی

بازآیَد و از کُلْبِهٔ اَحْزان به دَرآیی!

اِی دِل! گَر از آن چاهِ زَنَخْدان به دَرآیی
هر جا که رَوی، زود، پَشیمان به دَرآیی

هُش دار که گَر وَسْوَسِهٔ عَقْل کُنی گوش
آدَم‌صِفَت از روضِهٔ رِضْوان به دَرآیی

شایَد که به آبی، فَلَکَت، دَسْت نَگیرد
گر تِشْنِه‌لَب از چَشْمِهٔ حِیوان به دَرآیی

جان می‌دَهم از حَسْرَتِ دیدارِ تو، چون صُبْح
باشَد که چو خورشید درخشان به دَرآیی

چَنْدان، چو صَبا بَر تو گُمارم دَمِ هِمَّت
کز غُنْچِه چو گُل، خُرَّم و خَنْدان به دَرآیی

در تیره‌شَبِ هِجْرِ تو، جانَم به لَب آمَد
وَقْت است که همچون مَهِ تابان به دَرآیی

بَر رَهْگُذَرَت بَسْتِه‌ام از دیده، دو صَد جوی
تا بو که تو چون سَرْوِ خُرامان به دَرآیی

حافِظ! مَکُن اَنْدیشِه که آن یوسُفِ مَه‌رو
بازآیَد و از کُلْبِهٔ اَحْزان به دَرآیی!

وزن غزل

شرح غزل