دَر هَمِه دِیْرِ مُغان نیست چو مَن، شِیْدایی

دِل که آیینِهٔ شاهی‌ست غُباری دارَد

کرده‌ام توبِه به دَسْتِ صَنَمِ بادِه‌فُروش

نَرْگِس اَر لاف زَد از شیوِهٔ چَشْمِ تو مَرَنْج!

شَرْحِ این قِصِّه مَگَر شَمْع بَرآرَد به زَبان

جوی‌ها بَسْتِه‌اَم از دیدِه به دامان که مَگَر

کَشْتیِ بادِه بیاوَر که مَرا بی‌رُخِ دوست

سُخَنِ غِیْر مَگو با مَنِ مَعْشوقه‌پَرَسْت!

این حَدیثم چه خوش آمَد که سَحَرْگَه می‌گُفْت

«گَر مُسَلْمانی از این است که حافِظ دارد

خِرْقِه، جایی گِرُوِ بادِه و دَفْتَر، جایی

از خُدا می‌طَلَبَم صُحْبَتِ روشَن‌رایی

که دِگَر، مِی نَخورم بی‌رُخِ بَزْم‌آرایی

نَرَوَنْد اَهْلِ نَظَر از پِیِ نابینایی

وَرنَه پَروانه نَدارد به سُخَن، پَروایی

دَر کِنارَم بِنِشانَنْد سَهی‌بالایی

گَشْت هَر گوشِهٔ چَشْم از غَمِ دِل، دَریایی

کَز وِی و جامِ مِی‌اَم نیست به کَس، پَروایی

بَر دَرِ مِیْکَدِه‌ای، با دَف و نِی، تَرْسایی

آه! اَگَر اَز پِیِ اِمْروز بُوَد فَردایی»

دَر هَمِه دِیْرِ مُغان نیست چو مَن، شِیْدایی
خِرْقِه، جایی گِرُوِ بادِه و دَفْتَر، جایی

دِل که آیینِهٔ شاهی‌ست غُباری دارَد
از خُدا می‌طَلَبَم صُحْبَتِ روشَن‌رایی

کرده‌ام توبِه به دَسْتِ صَنَمِ بادِه‌فُروش
که دِگَر، مِی نَخورم بی‌رُخِ بَزْم‌آرایی

نَرْگِس اَر لاف زَد از شیوِهٔ چَشْمِ تو مَرَنْج!
نَرَوَنْد اَهْلِ نَظَر از پِیِ نابینایی

شَرْحِ این قِصِّه مَگَر شَمْع بَرآرَد به زَبان
وَرنَه پَروانه نَدارد به سُخَن، پَروایی

جوی‌ها بَسْتِه‌اَم از دیدِه به دامان که مَگَر
دَر کِنارَم بِنِشانَنْد سَهی‌بالایی

کَشْتیِ بادِه بیاوَر که مَرا بی‌رُخِ دوست
گَشْت هَر گوشِهٔ چَشْم از غَمِ دِل، دَریایی

سُخَنِ غِیْر مَگو با مَنِ مَعْشوقه‌پَرَسْت!
کَز وِی و جامِ مِی‌اَم نیست به کَس، پَروایی

این حَدیثم چه خوش آمَد که سَحَرْگَه می‌گُفْت
بَر دَرِ مِیْکَدِه‌ای، با دَف و نِی، تَرْسایی

«گَر مُسَلْمانی از این است که حافِظ دارد
آه! اَگَر اَز پِیِ اِمْروز بُوَد فَردایی»

وزن غزل

شرح غزل