ای بی‌خبر بکوش که صاحب‌خبر شوی

در مکتب حقایق پیش ادیب عشق

دست از مسِ وجود چو مردان ره بشوی

خواب و خورت ز مرتبهٔ خویش دور کرد

گر نور عشق حق به دل و جانت اوفتد

یک دم غریق بحر خدا شو گمان مبر

از پای تا سرت همه نور خدا شود

وجه خدا اگر شودت منظر نظر

بنیاد هستی تو چو زیر و زبر شود

گر در سرت هوای وصال است حافظا

تا راهرو نباشی کی راهبر شوی؟

هان ای پسر بکوش که روزی پدر شوی

تا کیمیای عشق بیابی و زر شوی

آن گه رسی به خویش که بی خواب و خور شوی

بالله کز آفتاب فلک خوب‌تر شوی

کز آب هفت بحر به یک موی تر شوی

در راه ذوالجلال چو بی پا و سر شوی

زین پس شکی نماند که صاحب‌نظر شوی

در دل مدار هیچ که زیر و زبر شوی

باید که خاک درگه اهل هنر شوی

ای بی‌خبر بکوش که صاحب‌خبر شوی
تا راهرو نباشی کی راهبر شوی؟

در مکتب حقایق پیش ادیب عشق
هان ای پسر بکوش که روزی پدر شوی

دست از مسِ وجود چو مردان ره بشوی
تا کیمیای عشق بیابی و زر شوی

خواب و خورت ز مرتبهٔ خویش دور کرد
آن گه رسی به خویش که بی خواب و خور شوی

گر نور عشق حق به دل و جانت اوفتد
بالله کز آفتاب فلک خوب‌تر شوی

یک دم غریق بحر خدا شو گمان مبر
کز آب هفت بحر به یک موی تر شوی

از پای تا سرت همه نور خدا شود
در راه ذوالجلال چو بی پا و سر شوی

وجه خدا اگر شودت منظر نظر
زین پس شکی نماند که صاحب‌نظر شوی

بنیاد هستی تو چو زیر و زبر شود
در دل مدار هیچ که زیر و زبر شوی

گر در سرت هوای وصال است حافظا
باید که خاک درگه اهل هنر شوی

وزن غزل

شرح غزل