ای دل به کوی عشق گذاری نمی‌کنی

چوگان حکم در کف و گویی نمی‌زنی

این خون که موج می‌زند اندر جگر تو را

مشکین از آن نشد دمِ خُلقت که چون صبا

ترسم کز این چمن نبری آستین گل

در آستین جان تو صد نافه مدرج است

ساغر لطیف و دلکش و می افکنی به خاک

حافظ برو که بندگی پادشاه وقت

اسباب جمع داری و کاری نمی‌کنی

باز ظفر به دست و شکاری نمی‌کنی

در کار رنگ و بوی نگاری نمی‌کنی

بر خاک کوی دوست گذاری نمی‌کنی

کز گلشنش تحملِ خاری نمی‌کنی

وان را فدای طرهٔ یاری نمی‌کنی

واندیشه از بلای خماری نمی‌کنی

گر جمله می‌کنند تو باری نمی‌کنی

ای دل به کوی عشق گذاری نمی‌کنی
اسباب جمع داری و کاری نمی‌کنی

چوگان حکم در کف و گویی نمی‌زنی
باز ظفر به دست و شکاری نمی‌کنی

این خون که موج می‌زند اندر جگر تو را
در کار رنگ و بوی نگاری نمی‌کنی

مشکین از آن نشد دمِ خُلقت که چون صبا
بر خاک کوی دوست گذاری نمی‌کنی

ترسم کز این چمن نبری آستین گل
کز گلشنش تحملِ خاری نمی‌کنی

در آستین جان تو صد نافه مدرج است
وان را فدای طرهٔ یاری نمی‌کنی

ساغر لطیف و دلکش و می افکنی به خاک
واندیشه از بلای خماری نمی‌کنی

حافظ برو که بندگی پادشاه وقت
گر جمله می‌کنند تو باری نمی‌کنی

وزن غزل

شرح غزل