غزل ۴۷۳

وقت را غنیمت دان آن قدر که بتْوانیحاصل از حیات ای جان این دم است تا دانی

کام‌بخشیِ گردون عمر در عوض داردجهد کن که از دولت دادِ عیش بستانی

باغبان چو من زین جا بگذرم حرامت بادگر به جای من سروی غیر دوست بنشانی

زاهد پشیمان را ذوق باده خواهد کشتعاقلا! مکن کاری کآورد پشیمانی

محتسب نمی‌داند این قدر که صوفی راجنس خانگی باشد همچو لعل رمانی

با دعای شب‌خیزان ای شکردهان مستیزدر پناه یک اسم است خاتم سلیمانی

پند عاشقان بشنو و از در طرب بازآکاین همه نمی‌ارزد شغل عالم فانی

یوسف عزیزم رفت ای برادران رحمیکز غمش عجب بینم حال پیر کنعانی

پیش زاهد از رندی دم مزن که نتوان گفتبا طبیب نامحرم حال درد پنهانی

می‌روی و مژگانت خون خلق می‌ریزدتیز می‌روی جانا ترسمت فرومانی

دل ز ناوک چشمت گوش داشتم لیکنابروی کماندارت می‌برد به پیشانی

جمع کن به احسانی حافظ پریشان راای شکنج گیسویت مجمع پریشانی

گر تو فارغی از ما ای نگار سنگین‌دلحال خود بخواهم گفت پیش آصف ثانی

حافظ‌نامهHafezNameh.net

وقت را غنیمت دان آن قدر که بتْوانی

کام‌بخشیِ گردون عمر در عوض دارد

باغبان چو من زین جا بگذرم حرامت باد

زاهد پشیمان را ذوق باده خواهد کشت

محتسب نمی‌داند این قدر که صوفی را

با دعای شب‌خیزان ای شکردهان مستیز

پند عاشقان بشنو و از در طرب بازآ

یوسف عزیزم رفت ای برادران رحمی

پیش زاهد از رندی دم مزن که نتوان گفت

می‌روی و مژگانت خون خلق می‌ریزد

دل ز ناوک چشمت گوش داشتم لیکن

جمع کن به احسانی حافظ پریشان را

گر تو فارغی از ما ای نگار سنگین‌دل

حاصل از حیات ای جان این دم است تا دانی

جهد کن که از دولت دادِ عیش بستانی

گر به جای من سروی غیر دوست بنشانی

عاقلا! مکن کاری کآورد پشیمانی

جنس خانگی باشد همچو لعل رمانی

در پناه یک اسم است خاتم سلیمانی

کاین همه نمی‌ارزد شغل عالم فانی

کز غمش عجب بینم حال پیر کنعانی

با طبیب نامحرم حال درد پنهانی

تیز می‌روی جانا ترسمت فرومانی

ابروی کماندارت می‌برد به پیشانی

ای شکنج گیسویت مجمع پریشانی

حال خود بخواهم گفت پیش آصف ثانی

وقت را غنیمت دان آن قدر که بتْوانی
حاصل از حیات ای جان این دم است تا دانی

کام‌بخشیِ گردون عمر در عوض دارد
جهد کن که از دولت دادِ عیش بستانی

باغبان چو من زین جا بگذرم حرامت باد
گر به جای من سروی غیر دوست بنشانی

زاهد پشیمان را ذوق باده خواهد کشت
عاقلا! مکن کاری کآورد پشیمانی

محتسب نمی‌داند این قدر که صوفی را
جنس خانگی باشد همچو لعل رمانی

با دعای شب‌خیزان ای شکردهان مستیز
در پناه یک اسم است خاتم سلیمانی

پند عاشقان بشنو و از در طرب بازآ
کاین همه نمی‌ارزد شغل عالم فانی

یوسف عزیزم رفت ای برادران رحمی
کز غمش عجب بینم حال پیر کنعانی

پیش زاهد از رندی دم مزن که نتوان گفت
با طبیب نامحرم حال درد پنهانی

می‌روی و مژگانت خون خلق می‌ریزد
تیز می‌روی جانا ترسمت فرومانی

دل ز ناوک چشمت گوش داشتم لیکن
ابروی کماندارت می‌برد به پیشانی

جمع کن به احسانی حافظ پریشان را
ای شکنج گیسویت مجمع پریشانی

گر تو فارغی از ما ای نگار سنگین‌دل
حال خود بخواهم گفت پیش آصف ثانی

شرح غزل

مطلع غزل: وقت را غنیمت دان آن قدر که بتْوانی حاصل از حیات ای جان این دم است تا دانی