وقت را غنیمت دان آن قدر که بتْوانی

کام‌بخشیِ گردون عمر در عوض دارد

باغبان چو من زین جا بگذرم حرامت باد

زاهد پشیمان را ذوق باده خواهد کشت

محتسب نمی‌داند این قدر که صوفی را

با دعای شب‌خیزان ای شکردهان مستیز

پند عاشقان بشنو و از در طرب بازآ

یوسف عزیزم رفت ای برادران رحمی

پیش زاهد از رندی دم مزن که نتوان گفت

می‌روی و مژگانت خون خلق می‌ریزد

دل ز ناوک چشمت گوش داشتم لیکن

جمع کن به احسانی حافظ پریشان را

گر تو فارغی از ما ای نگار سنگین‌دل

حاصل از حیات ای جان این دم است تا دانی

جهد کن که از دولت دادِ عیش بستانی

گر به جای من سروی غیر دوست بنشانی

عاقلا! مکن کاری کآورد پشیمانی

جنس خانگی باشد همچو لعل رمانی

در پناه یک اسم است خاتم سلیمانی

کاین همه نمی‌ارزد شغل عالم فانی

کز غمش عجب بینم حال پیر کنعانی

با طبیب نامحرم حال درد پنهانی

تیز می‌روی جانا ترسمت فرومانی

ابروی کماندارت می‌برد به پیشانی

ای شکنج گیسویت مجمع پریشانی

حال خود بخواهم گفت پیش آصف ثانی

وقت را غنیمت دان آن قدر که بتْوانی
حاصل از حیات ای جان این دم است تا دانی

کام‌بخشیِ گردون عمر در عوض دارد
جهد کن که از دولت دادِ عیش بستانی

باغبان چو من زین جا بگذرم حرامت باد
گر به جای من سروی غیر دوست بنشانی

زاهد پشیمان را ذوق باده خواهد کشت
عاقلا! مکن کاری کآورد پشیمانی

محتسب نمی‌داند این قدر که صوفی را
جنس خانگی باشد همچو لعل رمانی

با دعای شب‌خیزان ای شکردهان مستیز
در پناه یک اسم است خاتم سلیمانی

پند عاشقان بشنو و از در طرب بازآ
کاین همه نمی‌ارزد شغل عالم فانی

یوسف عزیزم رفت ای برادران رحمی
کز غمش عجب بینم حال پیر کنعانی

پیش زاهد از رندی دم مزن که نتوان گفت
با طبیب نامحرم حال درد پنهانی

می‌روی و مژگانت خون خلق می‌ریزد
تیز می‌روی جانا ترسمت فرومانی

دل ز ناوک چشمت گوش داشتم لیکن
ابروی کماندارت می‌برد به پیشانی

جمع کن به احسانی حافظ پریشان را
ای شکنج گیسویت مجمع پریشانی

گر تو فارغی از ما ای نگار سنگین‌دل
حال خود بخواهم گفت پیش آصف ثانی

وزن غزل

شرح غزل