اَحمَدُ اللهَ عَلی مَعْدِلَةِ السُلطانِ

خانِ بِنْ خان و شهنشاهِ شهنشاه‌نژاد

دیده نادیده به اقبال تو ایمان آورد

ماه اگر بی تو برآید به دو نیمش بزنند

جلوهٔ بخت تو دل می‌برد از شاه و گدا

برشکن کاکل ترکانه که در طالع توست

گر چه دوریم به یاد تو قدح می‌گیریم

از گل پارسیم غنچهٔ عیشی نشکفت

سر عاشق که نه خاک در معشوق بود

ای نسیم سحری خاک در یار بیار

احمدِ شیخ اُوِیسِ حسنِ ایلخانی

آن که می‌زیبد اگر جان جهانش خوانی

مرحبا ای به چنین لطف خدا ارزانی

دولت احمدی و معجزهٔ سبحانی

چشم بد دور که هم جانی و هم جانانی

بخشش و کوشش خاقانی و چنگزخانی

بعد منزل نبود در سفر روحانی

حبّذا دجله بغداد و می ریحانی

کی خلاصش بود از محنت سرگردانی

که کند حافظ از او دیدهٔ دل نورانی

اَحمَدُ اللهَ عَلی مَعْدِلَةِ السُلطانِ
احمدِ شیخ اُوِیسِ حسنِ ایلخانی

خانِ بِنْ خان و شهنشاهِ شهنشاه‌نژاد
آن که می‌زیبد اگر جان جهانش خوانی

دیده نادیده به اقبال تو ایمان آورد
مرحبا ای به چنین لطف خدا ارزانی

ماه اگر بی تو برآید به دو نیمش بزنند
دولت احمدی و معجزهٔ سبحانی

جلوهٔ بخت تو دل می‌برد از شاه و گدا
چشم بد دور که هم جانی و هم جانانی

برشکن کاکل ترکانه که در طالع توست
بخشش و کوشش خاقانی و چنگزخانی

گر چه دوریم به یاد تو قدح می‌گیریم
بعد منزل نبود در سفر روحانی

از گل پارسیم غنچهٔ عیشی نشکفت
حبّذا دجله بغداد و می ریحانی

سر عاشق که نه خاک در معشوق بود
کی خلاصش بود از محنت سرگردانی

ای نسیم سحری خاک در یار بیار
که کند حافظ از او دیدهٔ دل نورانی

وزن غزل

شرح غزل