سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی

چشم آسایش که دارد از سپهر تیزرو؟

زیرکی را گفتم: «این احوال بین»، خندید و گفت:

سوختم در چاه صبر از بهر آن شمع چگل

در طریق عشق‌بازی امن و آسایش بلاست

اهل کام و ناز را در کوی رندی راه نیست

آدمی در عالم خاکی نمی‌آید به دست

خیز تا خاطر بدان تُرک سمرقندی دهیم

گریهٔ حافظ چه سنجد پیش استغنای عشق

دل ز تنهایی به جان آمد خدا را همدمی

ساقیا جامی به من ده تا بیاسایم دمی

«صعب‌روزی، بوالعجب‌کاری، پریشان‌عالمی»

شاه ترکان فارغ است از حال ما، کو رستمی؟

ریش باد آن دل که با درد تو خواهد مرهمی

رهروی باید جهان‌سوزی نه خامی بی‌غمی

عالمی دیگر بباید ساخت وز نو آدمی

کز نسیمش بوی جوی مولیان آید همی

کاندر این دریا نماید هفت دریا شبنمی

سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی
دل ز تنهایی به جان آمد خدا را همدمی

چشم آسایش که دارد از سپهر تیزرو؟
ساقیا جامی به من ده تا بیاسایم دمی

زیرکی را گفتم: «این احوال بین»، خندید و گفت:
«صعب‌روزی، بوالعجب‌کاری، پریشان‌عالمی»

سوختم در چاه صبر از بهر آن شمع چگل
شاه ترکان فارغ است از حال ما، کو رستمی؟

در طریق عشق‌بازی امن و آسایش بلاست
ریش باد آن دل که با درد تو خواهد مرهمی

اهل کام و ناز را در کوی رندی راه نیست
رهروی باید جهان‌سوزی نه خامی بی‌غمی

آدمی در عالم خاکی نمی‌آید به دست
عالمی دیگر بباید ساخت وز نو آدمی

خیز تا خاطر بدان تُرک سمرقندی دهیم
کز نسیمش بوی جوی مولیان آید همی

گریهٔ حافظ چه سنجد پیش استغنای عشق
کاندر این دریا نماید هفت دریا شبنمی

وزن غزل

شرح غزل