أَتَتْ رَوائِحُ رَنْدِ الْحِمیٰ و زادَ غَرامی

پیام دوست شنیدن سعادت است و سلامت

بیا به شام غریبان و آب دیدهٔ من بین

إذا تَغَرَّدَ عَن ذِی الْأَراکِ طائرُ خَیرٍ

بسی نماند که روز فراق یار سر آید

خوشا دمی که درآیی و گویمت به سلامت

بَعِدْتُ مِنْکَ وَ قَدْ صِرْتُ ذائباً کَهِلالٍ

وَ إِن دُعِیتُ بِخُلْدٍ وَ صِرْتُ ناقِضَ عَهْدٍ

امید هست که زودت به بخت نیک ببینم

چو سِلْک دُرّ خوشاب است شعر نغز تو حافظ

فدای خاک در دوست باد جان گرامی

مَنِ الْمُبَلِّغُ عَنّی إلی سُعادَ سلامی؟

به سان بادهٔ صافی در آبگینهٔ شامی

فَلا تَفَرَّدَ عَن رَوضِها أَنینُ حَمامي

رَأَیْتُ مِن هَضَباتِ الْحِمیٰ قِبابَ خِیامِ

قَدِمْتَ خَیْرَ قُدومٍ نَزَلْتَ خَیْرَ مَقامِ

اگر چه روی چو ماهت ندیده‌ام به تمامی

فما تَطَیَّبَ نَفْسی وَ ما اسْتَطابَ مَنامی

تو شاد گشته به فرماندهی و من به غلامی

که گاه لطف سبق می‌برد ز نظم نظامی

أَتَتْ رَوائِحُ رَنْدِ الْحِمیٰ و زادَ غَرامی
فدای خاک در دوست باد جان گرامی

پیام دوست شنیدن سعادت است و سلامت
مَنِ الْمُبَلِّغُ عَنّی إلی سُعادَ سلامی؟

بیا به شام غریبان و آب دیدهٔ من بین
به سان بادهٔ صافی در آبگینهٔ شامی

إذا تَغَرَّدَ عَن ذِی الْأَراکِ طائرُ خَیرٍ
فَلا تَفَرَّدَ عَن رَوضِها أَنینُ حَمامي

بسی نماند که روز فراق یار سر آید
رَأَیْتُ مِن هَضَباتِ الْحِمیٰ قِبابَ خِیامِ

خوشا دمی که درآیی و گویمت به سلامت
قَدِمْتَ خَیْرَ قُدومٍ نَزَلْتَ خَیْرَ مَقامِ

بَعِدْتُ مِنْکَ وَ قَدْ صِرْتُ ذائباً کَهِلالٍ
اگر چه روی چو ماهت ندیده‌ام به تمامی

وَ إِن دُعِیتُ بِخُلْدٍ وَ صِرْتُ ناقِضَ عَهْدٍ
فما تَطَیَّبَ نَفْسی وَ ما اسْتَطابَ مَنامی

امید هست که زودت به بخت نیک ببینم
تو شاد گشته به فرماندهی و من به غلامی

چو سِلْک دُرّ خوشاب است شعر نغز تو حافظ
که گاه لطف سبق می‌برد ز نظم نظامی

وزن غزل

شرح غزل