نوبهار است در آن کوش که خوش‌دل باشی

من نگویم که کنون با که نشین و چه بنوش

چنگ در پرده همین می‌دهدت پند ولی

در چمن هر ورقی دفتر حالی دگر است

نقد عمرت ببرد غصهٔ دنیا به گزاف

گر چه راهی‌ست پر از بیم ز ما تا بر دوست

حافظا گر مدد از بخت بلندت باشد

که بسی گُل بدمد باز و تو در گِل باشی

که تو خود دانی اگر زیرک و عاقل باشی

وعظت آن گاه کند سود که قابل باشی

حیف باشد که ز کار همه غافل باشی

گر شب و روز در این قصهٔ مشکل باشی

رفتن آسان بود ار واقف منزل باشی

صید آن شاهد مطبوع‌شمایل باشی

نوبهار است در آن کوش که خوش‌دل باشی
که بسی گُل بدمد باز و تو در گِل باشی

من نگویم که کنون با که نشین و چه بنوش
که تو خود دانی اگر زیرک و عاقل باشی

چنگ در پرده همین می‌دهدت پند ولی
وعظت آن گاه کند سود که قابل باشی

در چمن هر ورقی دفتر حالی دگر است
حیف باشد که ز کار همه غافل باشی

نقد عمرت ببرد غصهٔ دنیا به گزاف
گر شب و روز در این قصهٔ مشکل باشی

گر چه راهی‌ست پر از بیم ز ما تا بر دوست
رفتن آسان بود ار واقف منزل باشی

حافظا گر مدد از بخت بلندت باشد
صید آن شاهد مطبوع‌شمایل باشی

وزن غزل

شرح غزل