غزل ۴۵۳

ای که دایم به خویش مغروریگر تو را عشق نیست معذوری

گِرد دیوانگان عشق مگردکه به عقل عقیله مشهوری

مستی عشق نیست در سر تورو که تو مست آب انگوری

روی زرد است و آه دردآلودعاشقان را دوای رنجوری

بگذر از نام و ننگ خود حافظساغر مِی‌ طلب که مخموری

حافظ‌نامهHafezNameh.net

ای که دایم به خویش مغروری

گِرد دیوانگان عشق مگرد

مستی عشق نیست در سر تو

روی زرد است و آه دردآلود

بگذر از نام و ننگ خود حافظ

گر تو را عشق نیست معذوری

که به عقل عقیله مشهوری

رو که تو مست آب انگوری

عاشقان را دوای رنجوری

ساغر مِی‌ طلب که مخموری

ای که دایم به خویش مغروری
گر تو را عشق نیست معذوری

گِرد دیوانگان عشق مگرد
که به عقل عقیله مشهوری

مستی عشق نیست در سر تو
رو که تو مست آب انگوری

روی زرد است و آه دردآلود
عاشقان را دوای رنجوری

بگذر از نام و ننگ خود حافظ
ساغر مِی‌ طلب که مخموری

شرح غزل

مطلع غزل: ای که دایم به خویش مغروری گر تو را عشق نیست معذوری