ای که در کوی خرابات مقامی داری

ای که با زلف و رخِ یار گذاری شب و روز

ای صبا! سوختگان بر سر ره منتظرند

خال سرسبز تو خوش دانهٔ عیشی‌ست ولی

بوی جان از لب خندان قدح می‌شنوم

چون به هنگام وفا هیچ ثباتیت نبود

نام نیک ار طلبد از تو غریبی چه شود؟

بس دعای سحرت مونس جان خواهد بود

جم وقت خودی ار دست به جامی داری

فرصتت باد که خوش صبحی و شامی داری

گر از آن یار سفرکرده پیامی داری

بر کنار چمنش وه که چه دامی داری

بشنو ای خواجه اگر زان که مشامی داری

می‌کنم شکر که بر جور دوامی داری

تویی امروز در این شهر که نامی داری

تو که چون حافظ شب‌خیز غلامی داری

ای که در کوی خرابات مقامی داری
جم وقت خودی ار دست به جامی داری

ای که با زلف و رخِ یار گذاری شب و روز
فرصتت باد که خوش صبحی و شامی داری

ای صبا! سوختگان بر سر ره منتظرند
گر از آن یار سفرکرده پیامی داری

خال سرسبز تو خوش دانهٔ عیشی‌ست ولی
بر کنار چمنش وه که چه دامی داری

بوی جان از لب خندان قدح می‌شنوم
بشنو ای خواجه اگر زان که مشامی داری

چون به هنگام وفا هیچ ثباتیت نبود
می‌کنم شکر که بر جور دوامی داری

نام نیک ار طلبد از تو غریبی چه شود؟
تویی امروز در این شهر که نامی داری

بس دعای سحرت مونس جان خواهد بود
تو که چون حافظ شب‌خیز غلامی داری

وزن غزل

شرح غزل