تو را که هر چه مراد است در جهان داری

بخواه جان و دل از بنده و روان بستان

میان نداری و دارم عجب که هر ساعت

بیاضِ رویِ تو را، نیست نقشِ دَرخور از آنک

بنوش می که سبک‌روحی و لطیف مدام

مکن عتاب از این بیش و جور بر دل ما

به اختیارت اگر صد هزار تیر جفاست

بکِش جفای رقیبان مدام و جور حسود

به وصل دوست گرت دست می‌دهد یک دم

چو گل به دامن از این باغ می‌بری حافظ

چه غم ز حال ضعیفان ناتوان داری؟

که حکم بر سر آزادگان روان داری

میان مجمع خوبان کنی میان‌داری

سوادی از خط مشکین بر ارغوان داری

علی الخصوص در آن دم که سر گران داری

مکن هر آن چه توانی که جای آن داری

به قصد جانِ منِ خسته در کمان داری

که سهل باشد اگر یارِ مهربان داری

برو که هر چه مراد است در جهان داری

چه غم ز ناله و فریاد باغبان داری؟

تو را که هر چه مراد است در جهان داری
چه غم ز حال ضعیفان ناتوان داری؟

بخواه جان و دل از بنده و روان بستان
که حکم بر سر آزادگان روان داری

میان نداری و دارم عجب که هر ساعت
میان مجمع خوبان کنی میان‌داری

بیاضِ رویِ تو را، نیست نقشِ دَرخور از آنک
سوادی از خط مشکین بر ارغوان داری

بنوش می که سبک‌روحی و لطیف مدام
علی الخصوص در آن دم که سر گران داری

مکن عتاب از این بیش و جور بر دل ما
مکن هر آن چه توانی که جای آن داری

به اختیارت اگر صد هزار تیر جفاست
به قصد جانِ منِ خسته در کمان داری

بکِش جفای رقیبان مدام و جور حسود
که سهل باشد اگر یارِ مهربان داری

به وصل دوست گرت دست می‌دهد یک دم
برو که هر چه مراد است در جهان داری

چو گل به دامن از این باغ می‌بری حافظ
چه غم ز ناله و فریاد باغبان داری؟

وزن غزل

شرح غزل