سَبَتْ سَلْمیٰ بِصُدْغَیها فُؤادي

نگارا بر من بی‌دل ببخشای

حبیبا در غم سودای عشقت

أَ مَنْ اَنْکَرْتَني عَن عشق سَلْمیٰ

که همچون مُت به بوتَن دل وَ اِی رَه

به پی ماچان غَرامت بِسپُریمَن

غم این دل بِواتَت خورد ناچار

دل حافظ شد اندر چین زلفت

و رُوحي کُلَّ یَومٍ لي یُنادي

و واصِلْني علی رَغْمِ الْأَعادي

تَوَکَّلْنا علی رَبِّ الْعِبادِ

تُزَاوَّل آن روی نِهْکو بِوادی

غَریقُ الْعِشقِ في بَحْرِ الْوِدادِ

غَرَت یک وی رَوِشتی از اَما دی

و غَر نه او بِنی آنچَت نَشادی

بِلَیلٍ مُظْلِمٍ وَ اللّهُ هادي

سَبَتْ سَلْمیٰ بِصُدْغَیها فُؤادي
و رُوحي کُلَّ یَومٍ لي یُنادي

نگارا بر من بی‌دل ببخشای
و واصِلْني علی رَغْمِ الْأَعادي

حبیبا در غم سودای عشقت
تَوَکَّلْنا علی رَبِّ الْعِبادِ

أَ مَنْ اَنْکَرْتَني عَن عشق سَلْمیٰ
تُزَاوَّل آن روی نِهْکو بِوادی

که همچون مُت به بوتَن دل وَ اِی رَه
غَریقُ الْعِشقِ في بَحْرِ الْوِدادِ

به پی ماچان غَرامت بِسپُریمَن
غَرَت یک وی رَوِشتی از اَما دی

غم این دل بِواتَت خورد ناچار
و غَر نه او بِنی آنچَت نَشادی

دل حافظ شد اندر چین زلفت
بِلَیلٍ مُظْلِمٍ وَ اللّهُ هادي

وزن غزل

شرح غزل