چراغ روی تو را شمع گشت پروانه

خِرد که قید مجانین عشق می‌فرمود

به بوی زلف تو گر جان به باد رفت‌، چه شد؟

من‌ِ رمیده ز غیرت ز پا فتادم دوش

چه نقش‌ها که برانگیختیم و سود نداشت

بر آتش رخ زیبای او به جای سپند

به مژده، جان به صبا داد شمع در نفسی

مرا به دور لب دوست هست پیمانی

حدیث مدرسه و خانقه مگوی که باز

مرا ز حال تو با حال خویش پروا، نه

به بوی سنبل زلف تو گشت دیوانه

هزار جان گرامی فدای جانانه

نگار خویش چو دیدم به دست بیگانه

فسون ما بر او گشته است افسانه

به غیر خال سیاهش که دید به دانه؟

ز شمع روی تواَش چون رسید پروانه

که بر زبان نبرم جز حدیث پیمانه

فتاد در سر حافظ هوای میخانه

چراغ روی تو را شمع گشت پروانه
مرا ز حال تو با حال خویش پروا، نه

خِرد که قید مجانین عشق می‌فرمود
به بوی سنبل زلف تو گشت دیوانه

به بوی زلف تو گر جان به باد رفت‌، چه شد؟
هزار جان گرامی فدای جانانه

من‌ِ رمیده ز غیرت ز پا فتادم دوش
نگار خویش چو دیدم به دست بیگانه

چه نقش‌ها که برانگیختیم و سود نداشت
فسون ما بر او گشته است افسانه

بر آتش رخ زیبای او به جای سپند
به غیر خال سیاهش که دید به دانه؟

به مژده، جان به صبا داد شمع در نفسی
ز شمع روی تواَش چون رسید پروانه

مرا به دور لب دوست هست پیمانی
که بر زبان نبرم جز حدیث پیمانه

حدیث مدرسه و خانقه مگوی که باز
فتاد در سر حافظ هوای میخانه

وزن غزل

شرح غزل