تاب بنفشه می‌دهد طرّهٔ مشک‌سای تو

ای گل خوش‌نسیمِ من بلبلِ خویش را مسوز

من که ملول گشتمی از نفس فرشتگان

دولت عشق بین که چون از سر فقر و افتخار

خرقهٔ زهد و جام مِی گرچه نه درخور همند

شور شراب عشق تو آن نفسم رود ز سر

شاه‌نشین چشم من تکیه‌گه خیال توست

خوش چمنیست عارضت خاصه که در بهار حسن

پردهٔ غنچه می‌درد خندهٔ دلگشای تو

کز سر صدق می‌کند شب همه شب دعای تو

قال و مقال عالَمی می‌کشم از برای تو

گوشهٔ تاج سلطنت می‌شکند گدای تو

این همه نقش می‌زنم از جهت رضای تو

کاین سر پُر هوس شود خاک در سرای تو

جای دعاست شاه من بی‌تو مباد جای تو

حافظِ خوش‌کلام شد مرغِ سخن‌سرایِ تو

تاب بنفشه می‌دهد طرّهٔ مشک‌سای تو
پردهٔ غنچه می‌درد خندهٔ دلگشای تو

ای گل خوش‌نسیمِ من بلبلِ خویش را مسوز
کز سر صدق می‌کند شب همه شب دعای تو

من که ملول گشتمی از نفس فرشتگان
قال و مقال عالَمی می‌کشم از برای تو

دولت عشق بین که چون از سر فقر و افتخار
گوشهٔ تاج سلطنت می‌شکند گدای تو

خرقهٔ زهد و جام مِی گرچه نه درخور همند
این همه نقش می‌زنم از جهت رضای تو

شور شراب عشق تو آن نفسم رود ز سر
کاین سر پُر هوس شود خاک در سرای تو

شاه‌نشین چشم من تکیه‌گه خیال توست
جای دعاست شاه من بی‌تو مباد جای تو

خوش چمنیست عارضت خاصه که در بهار حسن
حافظِ خوش‌کلام شد مرغِ سخن‌سرایِ تو

وزن غزل

شرح غزل