گفتا برون شدی به تماشای ماهِ نو

عمری‌ست تا دلت ز اسیرانِ زلفِ ماست

مَفروش عطرِ عقل به هِندوی زلفِ ما

تخمِ وفا و مهر در این کهنه کشته‌زار

ساقی بیار باده که رمزی بگویمت

شکلِ هلالِ هر سرِ مه می‌دهد نشان

حافظ جنابِ پیرِ مغان مأمنِ وفاست

از ماهِ ابروانِ مَنت شرم باد رو

غافل ز حفظِ جانبِ یارانِ خود مشو

کان‌جا هزار نافهٔ مُشکین به نیم‌جو

آن‌گه عیان شود که بود موسمِ درو

از سرّ‌ِ اخترانِ کهن‌سیر و ماهِ نو

از افسرِ سیامک و ترکِ کلاهِ زو

درسِ حدیثِ عشق بر او خوان و زو شنو

گفتا برون شدی به تماشای ماهِ نو
از ماهِ ابروانِ مَنت شرم باد رو

عمری‌ست تا دلت ز اسیرانِ زلفِ ماست
غافل ز حفظِ جانبِ یارانِ خود مشو

مَفروش عطرِ عقل به هِندوی زلفِ ما
کان‌جا هزار نافهٔ مُشکین به نیم‌جو

تخمِ وفا و مهر در این کهنه کشته‌زار
آن‌گه عیان شود که بود موسمِ درو

ساقی بیار باده که رمزی بگویمت
از سرّ‌ِ اخترانِ کهن‌سیر و ماهِ نو

شکلِ هلالِ هر سرِ مه می‌دهد نشان
از افسرِ سیامک و ترکِ کلاهِ زو

حافظ جنابِ پیرِ مغان مأمنِ وفاست
درسِ حدیثِ عشق بر او خوان و زو شنو

وزن غزل

شرح غزل