به جان پیر خرابات و حق صحبت او

بهشت اگر چه نه جای گناهکاران است

چراغ صاعقه آن سحاب روشن باد

بر آستانه میخانه گر سری بینی

بیا که دوش به مستی سروش عالم غیب

مکن به چشم حقارت نگاه در من مست

نمی‌کند دل من میل زهد و توبه ولی

مدام خرقه حافظ به باده در گرو است

که نیست در سر من جز هوای خدمت او

بیار باده که مستظهرم به همت او

که زد به خرمن ما آتش محبت او

مزن به پای که معلوم نیست نیت او

نوید داد که عام است فیض رحمت او

که نیست معصیت و زهد بی مشیت او

به نام خواجه بکوشیم و فر دولت او

مگر ز خاک خرابات بود فطرت او

به جان پیر خرابات و حق صحبت او
که نیست در سر من جز هوای خدمت او

بهشت اگر چه نه جای گناهکاران است
بیار باده که مستظهرم به همت او

چراغ صاعقه آن سحاب روشن باد
که زد به خرمن ما آتش محبت او

بر آستانه میخانه گر سری بینی
مزن به پای که معلوم نیست نیت او

بیا که دوش به مستی سروش عالم غیب
نوید داد که عام است فیض رحمت او

مکن به چشم حقارت نگاه در من مست
که نیست معصیت و زهد بی مشیت او

نمی‌کند دل من میل زهد و توبه ولی
به نام خواجه بکوشیم و فر دولت او

مدام خرقه حافظ به باده در گرو است
مگر ز خاک خرابات بود فطرت او

وزن غزل

شرح غزل