غزل ۴۰۱

چون شوم خاک رهش دامن بیفشاند ز منور بگویم دل بگردان رو بگرداند ز من

روی رنگین را به هر کس می‌نماید همچو گلور بگویم بازپوشان بازپوشاند ز من

چشم خود را گفتم آخر یک نظر سیرش ببینگفت می‌خواهی مگر تا جوی خون راند ز من؟

او به خونم تشنه و من بر لبش تا چون شودکام بستانم از او یا داد بستاند ز من

گر چو فرهادم به تلخی جان برآید باک نیستبس حکایت‌های شیرین باز می‌ماند ز من

گر چو شمعش پیش میرم بر غمم خندان شودور برنجم خاطر نازک برنجاند ز من

دوستان جان داده‌ام بهر دهانش بنگریدکو به چیزی مختصر چون باز می‌ماند ز من

صبر کن حافظ که گر زین دست باشد درس غمعشق در هر گوشه‌ای افسانه‌ای خواند ز من

حافظ‌نامهHafezNameh.net

چون شوم خاک رهش دامن بیفشاند ز من

روی رنگین را به هر کس می‌نماید همچو گل

چشم خود را گفتم آخر یک نظر سیرش ببین

او به خونم تشنه و من بر لبش تا چون شود

گر چو فرهادم به تلخی جان برآید باک نیست

گر چو شمعش پیش میرم بر غمم خندان شود

دوستان جان داده‌ام بهر دهانش بنگرید

صبر کن حافظ که گر زین دست باشد درس غم

ور بگویم دل بگردان رو بگرداند ز من

ور بگویم بازپوشان بازپوشاند ز من

گفت می‌خواهی مگر تا جوی خون راند ز من؟

کام بستانم از او یا داد بستاند ز من

بس حکایت‌های شیرین باز می‌ماند ز من

ور برنجم خاطر نازک برنجاند ز من

کو به چیزی مختصر چون باز می‌ماند ز من

عشق در هر گوشه‌ای افسانه‌ای خواند ز من

چون شوم خاک رهش دامن بیفشاند ز من
ور بگویم دل بگردان رو بگرداند ز من

روی رنگین را به هر کس می‌نماید همچو گل
ور بگویم بازپوشان بازپوشاند ز من

چشم خود را گفتم آخر یک نظر سیرش ببین
گفت می‌خواهی مگر تا جوی خون راند ز من؟

او به خونم تشنه و من بر لبش تا چون شود
کام بستانم از او یا داد بستاند ز من

گر چو فرهادم به تلخی جان برآید باک نیست
بس حکایت‌های شیرین باز می‌ماند ز من

گر چو شمعش پیش میرم بر غمم خندان شود
ور برنجم خاطر نازک برنجاند ز من

دوستان جان داده‌ام بهر دهانش بنگرید
کو به چیزی مختصر چون باز می‌ماند ز من

صبر کن حافظ که گر زین دست باشد درس غم
عشق در هر گوشه‌ای افسانه‌ای خواند ز من

شرح غزل

مطلع غزل: چون شوم خاک رهش دامن بیفشاند ز من ور بگویم دل بگردان رو بگرداند ز من