گُلبرگ را ز سُنْبُلِ مُشکین، نِقاب کُن

بِفْشان عَرَق ز چهره و اطرافِ باغ را

اَیّامِ گُل، چو عمر به رفتن شتاب کرد

بُگْشا به شیوه، نرگسِ پُرخوابِ مست را

بویِ بنفشه بشنو و زُلْفِ نگار گیر

زآن جا که رسم و عادتِ عاشق‌کشی توست

همچون حُباب، دیده به رویِ قَدَح گُشای

حافظ وِصال می‌طَلَبَد از رهِ دُعا

یعنی که رُخ بپوش و جهانی، خراب کُن

چون شیشه‌هایِ دیدهٔ ما پُرگُلاب کُن

ساقی به دورِ بادهٔ گلگون، شتاب کُن

وز رَشک، چَشمِ نرگسِ رَعنا به خواب کن

بِنْگَر به رنگِ لاله و عَزْمِ شراب کُن

با دشمنان، قَدَح کَش و با ما عِتاب کُن

وین خانه را قیاسِ اساس از حُباب کُن

یا رب! دعایِ خسته‌دلان، مُسْتَجاب کُن

گُلبرگ را ز سُنْبُلِ مُشکین، نِقاب کُن
یعنی که رُخ بپوش و جهانی، خراب کُن

بِفْشان عَرَق ز چهره و اطرافِ باغ را
چون شیشه‌هایِ دیدهٔ ما پُرگُلاب کُن

اَیّامِ گُل، چو عمر به رفتن شتاب کرد
ساقی به دورِ بادهٔ گلگون، شتاب کُن

بُگْشا به شیوه، نرگسِ پُرخوابِ مست را
وز رَشک، چَشمِ نرگسِ رَعنا به خواب کن

بویِ بنفشه بشنو و زُلْفِ نگار گیر
بِنْگَر به رنگِ لاله و عَزْمِ شراب کُن

زآن جا که رسم و عادتِ عاشق‌کشی توست
با دشمنان، قَدَح کَش و با ما عِتاب کُن

همچون حُباب، دیده به رویِ قَدَح گُشای
وین خانه را قیاسِ اساس از حُباب کُن

حافظ وِصال می‌طَلَبَد از رهِ دُعا
یا رب! دعایِ خسته‌دلان، مُسْتَجاب کُن

وزن غزل

شرح غزل