منم که شهره شهرم به عشق ورزیدن

وفا کنیم و ملامت کشیم و خوش باشیم

به پیرِ میکده گفتم که چیست راه نجات

مرادِ دل ز تماشای باغِ عالم چیست؟

به مِیْ پرستی از آن نقشِ خود زدم بر آب

به رحمتِ سرِ زلفِ تو واثقم ورنه

عنان به میکده خواهیم تافت زین مجلس

ز خطّ یار بیاموز مِهر با رخِ خوب

مبوس جز لبِ ساقی و جامِ می حافظ

منم که دیده نیالوده‌ام به بد دیدن

که در طریقتِ ما کافریست رنجیدن

بخواست جامِ می و گفت عیب پوشیدن

به دستِ مردمِ چشم از رخِ تو گل چیدن

که تا خراب کنم نقشِ خود پرستیدن

کشش چو نَبوَد از آن سو چه سود کوشیدن؟

که وعظ بی‌عملان واجب است نشنیدن

که گرد عارضِ خوبان خوش است گردیدن

که دستِ زهد فروشان خطاست بوسیدن

منم که شهره شهرم به عشق ورزیدن
منم که دیده نیالوده‌ام به بد دیدن

وفا کنیم و ملامت کشیم و خوش باشیم
که در طریقتِ ما کافریست رنجیدن

به پیرِ میکده گفتم که چیست راه نجات
بخواست جامِ می و گفت عیب پوشیدن

مرادِ دل ز تماشای باغِ عالم چیست؟
به دستِ مردمِ چشم از رخِ تو گل چیدن

به مِیْ پرستی از آن نقشِ خود زدم بر آب
که تا خراب کنم نقشِ خود پرستیدن

به رحمتِ سرِ زلفِ تو واثقم ورنه
کشش چو نَبوَد از آن سو چه سود کوشیدن؟

عنان به میکده خواهیم تافت زین مجلس
که وعظ بی‌عملان واجب است نشنیدن

ز خطّ یار بیاموز مِهر با رخِ خوب
که گرد عارضِ خوبان خوش است گردیدن

مبوس جز لبِ ساقی و جامِ می حافظ
که دستِ زهد فروشان خطاست بوسیدن

وزن غزل

شرح غزل