چو گل هر دم به بویت جامه در تن

تنت را دید گل گویی که در باغ

من از دست غمت مشکل برم جان

به قول دشمنان برگشتی از دوست

تنت در جامه چون در جام باده

ببار ای شمع اشک از چشم خونین

مکن کز سینه‌ام آه جگرسوز

دلم را مشکن و در پا مینداز

چو دل در زلف تو بسته‌ست حافظ

کنم چاک از گریبان تا به دامن

چو مستان جامه را بدرید بر تن

ولی دل را تو آسان بردی از من

نگردد هیچ کس با دوست دشمن

دلت در سینه چون در سیم آهن

که شد سوز دلت بر خلق روشن

برآید همچو دود از راه روزن

که دارد در سر زلف تو مسکن

بدین سان کار او در پا میفکن

چو گل هر دم به بویت جامه در تن
کنم چاک از گریبان تا به دامن

تنت را دید گل گویی که در باغ
چو مستان جامه را بدرید بر تن

من از دست غمت مشکل برم جان
ولی دل را تو آسان بردی از من

به قول دشمنان برگشتی از دوست
نگردد هیچ کس با دوست دشمن

تنت در جامه چون در جام باده
دلت در سینه چون در سیم آهن

ببار ای شمع اشک از چشم خونین
که شد سوز دلت بر خلق روشن

مکن کز سینه‌ام آه جگرسوز
برآید همچو دود از راه روزن

دلم را مشکن و در پا مینداز
که دارد در سر زلف تو مسکن

چو دل در زلف تو بسته‌ست حافظ
بدین سان کار او در پا میفکن

وزن غزل

شرح غزل