سرم خوش است و به بانگ بلند می‌گویم

عبوس زهد به وجه خمار ننشیند

شدم فسانه به سرگشتگی و ابروی دوست

گرم نه پیر مغان در به روی بگشاید

مکن در این چمنم سرزنش به خودرویی

تو خانقاه و خرابات در میانه مبین

غبار راه طلب کیمیای بهروزیست

ز شوق نرگس مست بلندبالایی

بیار می که به فتوی حافظ از دل پاک

که من نسیم حیات از پیاله می‌جویم

مرید خرقهٔ دردی‌کشان خوش‌خویم

کشید در خم چوگان خویش چون گویم

کدام در بزنم چاره از کجا جویم

چنان که پرورشم می‌دهند می‌رویم

خدا گواه که هر جا که هست با اویم

غلام دولت آن خاک عنبرین بویم

چو لاله با قدح افتاده بر لب جویم

غبار زرق به فیض قدح فروشویم

سرم خوش است و به بانگ بلند می‌گویم
که من نسیم حیات از پیاله می‌جویم

عبوس زهد به وجه خمار ننشیند
مرید خرقهٔ دردی‌کشان خوش‌خویم

شدم فسانه به سرگشتگی و ابروی دوست
کشید در خم چوگان خویش چون گویم

گرم نه پیر مغان در به روی بگشاید
کدام در بزنم چاره از کجا جویم

مکن در این چمنم سرزنش به خودرویی
چنان که پرورشم می‌دهند می‌رویم

تو خانقاه و خرابات در میانه مبین
خدا گواه که هر جا که هست با اویم

غبار راه طلب کیمیای بهروزیست
غلام دولت آن خاک عنبرین بویم

ز شوق نرگس مست بلندبالایی
چو لاله با قدح افتاده بر لب جویم

بیار می که به فتوی حافظ از دل پاک
غبار زرق به فیض قدح فروشویم

وزن غزل

شرح غزل