غزل ۳۷۵

صوفی بیا که خرقه سالوس برکشیموین نقش زرق را خط بطلان به سر کشیم

نذر و فتوح صومعه در وجه می نهیمدلق ریا به آب خرابات برکشیم

فردا اگر نه روضه رضوان به ما دهندغلمان ز روضه حور ز جنت به درکشیم

بیرون جهیم سرخوش و از بزم صوفیانغارت کنیم باده و شاهد به بر کشیم

عشرت کنیم ور نه به حسرت کشندمانروزی که رخت جان به جهانی دگر کشیم

سر خدا که در تتق غیب منزویستمستانه‌اش نقاب ز رخسار برکشیم

کو جلوه‌ای ز ابروی او تا چو ماه نوگوی سپهر در خم چوگان زر کشیم

حافظ نه حد ماست چنین لاف‌ها زدنپای از گلیم خویش چرا بیشتر کشیم

حافظ‌نامهHafezNameh.net

صوفی بیا که خرقه سالوس برکشیم

نذر و فتوح صومعه در وجه می نهیم

فردا اگر نه روضه رضوان به ما دهند

بیرون جهیم سرخوش و از بزم صوفیان

عشرت کنیم ور نه به حسرت کشندمان

سر خدا که در تتق غیب منزویست

کو جلوه‌ای ز ابروی او تا چو ماه نو

حافظ نه حد ماست چنین لاف‌ها زدن

وین نقش زرق را خط بطلان به سر کشیم

دلق ریا به آب خرابات برکشیم

غلمان ز روضه حور ز جنت به درکشیم

غارت کنیم باده و شاهد به بر کشیم

روزی که رخت جان به جهانی دگر کشیم

مستانه‌اش نقاب ز رخسار برکشیم

گوی سپهر در خم چوگان زر کشیم

پای از گلیم خویش چرا بیشتر کشیم

صوفی بیا که خرقه سالوس برکشیم
وین نقش زرق را خط بطلان به سر کشیم

نذر و فتوح صومعه در وجه می نهیم
دلق ریا به آب خرابات برکشیم

فردا اگر نه روضه رضوان به ما دهند
غلمان ز روضه حور ز جنت به درکشیم

بیرون جهیم سرخوش و از بزم صوفیان
غارت کنیم باده و شاهد به بر کشیم

عشرت کنیم ور نه به حسرت کشندمان
روزی که رخت جان به جهانی دگر کشیم

سر خدا که در تتق غیب منزویست
مستانه‌اش نقاب ز رخسار برکشیم

کو جلوه‌ای ز ابروی او تا چو ماه نو
گوی سپهر در خم چوگان زر کشیم

حافظ نه حد ماست چنین لاف‌ها زدن
پای از گلیم خویش چرا بیشتر کشیم

شرح غزل

مطلع غزل: صوفی بیا که خرقه سالوس برکشیم وین نقش زرق را خط بطلان به سر کشیم