غزل ۳۷۲

بگذار تا ز شارع میخانه بگذریمکز بهر جرعه‌ای همه محتاج این دریم

روز نخست چون دم رندی زدیم و عشقشرط آن بود که جز ره آن شیوه نسپریم

جایی که تخت و مسند جم می‌رود به بادگر غم خوریم خوش نبود به که می خوریم

تا بو که دست در کمر او توان زدندر خون دل نشسته چو یاقوت احمریم

واعظ مکن نصیحت شوریدگان که مابا خاک کوی دوست به فردوس ننگریم

چون صوفیان به حالت و رقصند مقتداما نیز هم به شعبده دستی برآوریم

از جرعه تو خاک زمین در و لعل یافتبیچاره ما که پیش تو از خاک کمتریم

حافظ چو ره به کنگره کاخ وصل نیستبا خاک آستانه این در به سر بریم

حافظ‌نامهHafezNameh.net

بگذار تا ز شارع میخانه بگذریم

روز نخست چون دم رندی زدیم و عشق

جایی که تخت و مسند جم می‌رود به باد

تا بو که دست در کمر او توان زدن

واعظ مکن نصیحت شوریدگان که ما

چون صوفیان به حالت و رقصند مقتدا

از جرعه تو خاک زمین در و لعل یافت

حافظ چو ره به کنگره کاخ وصل نیست

کز بهر جرعه‌ای همه محتاج این دریم

شرط آن بود که جز ره آن شیوه نسپریم

گر غم خوریم خوش نبود به که می خوریم

در خون دل نشسته چو یاقوت احمریم

با خاک کوی دوست به فردوس ننگریم

ما نیز هم به شعبده دستی برآوریم

بیچاره ما که پیش تو از خاک کمتریم

با خاک آستانه این در به سر بریم

بگذار تا ز شارع میخانه بگذریم
کز بهر جرعه‌ای همه محتاج این دریم

روز نخست چون دم رندی زدیم و عشق
شرط آن بود که جز ره آن شیوه نسپریم

جایی که تخت و مسند جم می‌رود به باد
گر غم خوریم خوش نبود به که می خوریم

تا بو که دست در کمر او توان زدن
در خون دل نشسته چو یاقوت احمریم

واعظ مکن نصیحت شوریدگان که ما
با خاک کوی دوست به فردوس ننگریم

چون صوفیان به حالت و رقصند مقتدا
ما نیز هم به شعبده دستی برآوریم

از جرعه تو خاک زمین در و لعل یافت
بیچاره ما که پیش تو از خاک کمتریم

حافظ چو ره به کنگره کاخ وصل نیست
با خاک آستانه این در به سر بریم

شرح غزل

مطلع غزل: بگذار تا ز شارع میخانه بگذریم کز بهر جرعه‌ای همه محتاج این دریم