ما درس سحر در ره میخانه نهادیم

در خرمن صد زاهد عاقل زند آتش

سلطان ازل گنج غم عشق به ما داد

در دل ندهم ره پس از این مهر بتان را

در خرقه از این بیش منافق نتوان بود

چون می‌رود این کشتی سرگشته که آخر

المنة للَّه که چو ما بی‌دل و دین بود

قانع به خیالی ز تو بودیم چو حافظ

محصول دعا در ره جانانه نهادیم

این داغ که ما بر دل دیوانه نهادیم

تا روی در این منزل ویرانه نهادیم

مهر لب او بر در این خانه نهادیم

بنیاد از این شیوه رندانه نهادیم

جان در سر آن گوهر یک دانه نهادیم

آن را که لقب عاقل و فرزانه نهادیم

یا رب چه گداهمت و بیگانه نهادیم

ما درس سحر در ره میخانه نهادیم
محصول دعا در ره جانانه نهادیم

در خرمن صد زاهد عاقل زند آتش
این داغ که ما بر دل دیوانه نهادیم

سلطان ازل گنج غم عشق به ما داد
تا روی در این منزل ویرانه نهادیم

در دل ندهم ره پس از این مهر بتان را
مهر لب او بر در این خانه نهادیم

در خرقه از این بیش منافق نتوان بود
بنیاد از این شیوه رندانه نهادیم

چون می‌رود این کشتی سرگشته که آخر
جان در سر آن گوهر یک دانه نهادیم

المنة للَّه که چو ما بی‌دل و دین بود
آن را که لقب عاقل و فرزانه نهادیم

قانع به خیالی ز تو بودیم چو حافظ
یا رب چه گداهمت و بیگانه نهادیم

وزن غزل

شرح غزل