دیدار شد مُیَسَّر و بوس و کنار هم

زاهد برو که طالع اگر طالعِ من است

ما عیب کس به مستی و رندی نمی‌کنیم

ای دل بشارتی دَهَمَت محتسب نماند

خاطر به دستِ تفرقه دادن نه زیرکیست

بر خاکیانِ عشق فشان جرعهٔ لبش

آن شد که چشمِ بد نگران بودی از کمین

چون کائنات جمله به بویِ تو زنده‌اند

چون آب روی لاله و گل، فیضِ حُسنِ توست

حافظ اسیرِ زلفِ تو شد از خدا بترس

بُرهان مُلک و دین که ز دستِ وزارتش

بر یادِ رایِ انورِ او آسمان به صبح

گویِ زمین ربودهٔ چوگانِ عدلِ اوست

عزمِ سَبُک عِنان تو در جنبش آورد

تا از نتیجه فلک و طور دور اوست

خالی مباد کاخِ جلالش ز سروران

از بَخت شُکر دارم و از روزگار هم

جامم به دست باشد و زلفِ نگار هم

لعلِ بُتان خوش است و مِیِ خوشگوار هم

و از مِی جهان پُر است و بُتِ میگسار هم

مجموعه‌ای بخواه و صُراحی بیار هم

تا خاک لعل‌گون شود و مُشکبار هم

خصم از میان بِرَفت و سرشک از کنار هم

ای آفتاب سایه ز ما برمدار هم

ای ابرِ لطف بر منِ خاکی بِبار هم

و از اِنتِصافِ آصفِ جم اقتدار هم

ایام کانْ یمین شد و دریا یسار هم

جان می‌کُنَد فدا و کواکب نثار هم

وین برکشیده گنبدِ نیلی حصار هم

این پایدار مرکز عالی مدار هم

تبدیل ماه و سال و خزان و بهار هم

و از ساقیانِ سَروقَدِ گُلعِذار هم

دیدار شد مُیَسَّر و بوس و کنار هم
از بَخت شُکر دارم و از روزگار هم

زاهد برو که طالع اگر طالعِ من است
جامم به دست باشد و زلفِ نگار هم

ما عیب کس به مستی و رندی نمی‌کنیم
لعلِ بُتان خوش است و مِیِ خوشگوار هم

ای دل بشارتی دَهَمَت محتسب نماند
و از مِی جهان پُر است و بُتِ میگسار هم

خاطر به دستِ تفرقه دادن نه زیرکیست
مجموعه‌ای بخواه و صُراحی بیار هم

بر خاکیانِ عشق فشان جرعهٔ لبش
تا خاک لعل‌گون شود و مُشکبار هم

آن شد که چشمِ بد نگران بودی از کمین
خصم از میان بِرَفت و سرشک از کنار هم

چون کائنات جمله به بویِ تو زنده‌اند
ای آفتاب سایه ز ما برمدار هم

چون آب روی لاله و گل، فیضِ حُسنِ توست
ای ابرِ لطف بر منِ خاکی بِبار هم

حافظ اسیرِ زلفِ تو شد از خدا بترس
و از اِنتِصافِ آصفِ جم اقتدار هم

بُرهان مُلک و دین که ز دستِ وزارتش
ایام کانْ یمین شد و دریا یسار هم

بر یادِ رایِ انورِ او آسمان به صبح
جان می‌کُنَد فدا و کواکب نثار هم

گویِ زمین ربودهٔ چوگانِ عدلِ اوست
وین برکشیده گنبدِ نیلی حصار هم

عزمِ سَبُک عِنان تو در جنبش آورد
این پایدار مرکز عالی مدار هم

تا از نتیجه فلک و طور دور اوست
تبدیل ماه و سال و خزان و بهار هم

خالی مباد کاخِ جلالش ز سروران
و از ساقیانِ سَروقَدِ گُلعِذار هم

وزن غزل

شرح غزل