غزل ۳۶۰

گر از این منزلِ ویران به سویِ خانه رَوَمدگر آنجا که رَوَم عاقل و فرزانه رَوَم

زین سفر گر به سلامت به وطن باز رَسَمنَذر کردم که هم از راه به میخانه روم

تا بگویم که چه کشفم شد از این سیر و سلوکبه درِ صَومَعَه با بَربَط و پیمانه روم

آشنایانِ رَهِ عشق گَرَم خون بخورندناکَسَم گر به شکایت سویِ بیگانه روم

بعد از این دستِ من و زلفِ چو زنجیرِ نگارچند و چند از پِیِ کامِ دلِ دیوانه روم

گر ببینم خمِ ابروی چو محرابش بازسجدهٔ شُکر کنم و از پِیِ شُکرانه روم

خُرَّم آن دَم که چو حافظ به تَوَلّای وزیرسرخوش از میکده با دوست به کاشانه روم

حافظ‌نامهHafezNameh.net

گر از این منزلِ ویران به سویِ خانه رَوَم

زین سفر گر به سلامت به وطن باز رَسَم

تا بگویم که چه کشفم شد از این سیر و سلوک

آشنایانِ رَهِ عشق گَرَم خون بخورند

بعد از این دستِ من و زلفِ چو زنجیرِ نگار

گر ببینم خمِ ابروی چو محرابش باز

خُرَّم آن دَم که چو حافظ به تَوَلّای وزیر

دگر آنجا که رَوَم عاقل و فرزانه رَوَم

نَذر کردم که هم از راه به میخانه روم

به درِ صَومَعَه با بَربَط و پیمانه روم

ناکَسَم گر به شکایت سویِ بیگانه روم

چند و چند از پِیِ کامِ دلِ دیوانه روم

سجدهٔ شُکر کنم و از پِیِ شُکرانه روم

سرخوش از میکده با دوست به کاشانه روم

گر از این منزلِ ویران به سویِ خانه رَوَم
دگر آنجا که رَوَم عاقل و فرزانه رَوَم

زین سفر گر به سلامت به وطن باز رَسَم
نَذر کردم که هم از راه به میخانه روم

تا بگویم که چه کشفم شد از این سیر و سلوک
به درِ صَومَعَه با بَربَط و پیمانه روم

آشنایانِ رَهِ عشق گَرَم خون بخورند
ناکَسَم گر به شکایت سویِ بیگانه روم

بعد از این دستِ من و زلفِ چو زنجیرِ نگار
چند و چند از پِیِ کامِ دلِ دیوانه روم

گر ببینم خمِ ابروی چو محرابش باز
سجدهٔ شُکر کنم و از پِیِ شُکرانه روم

خُرَّم آن دَم که چو حافظ به تَوَلّای وزیر
سرخوش از میکده با دوست به کاشانه روم

شرح غزل

مطلع غزل: گر از این منزلِ ویران به سویِ خانه رَوَم دگر آنجا که رَوَم عاقل و فرزانه رَوَم