گَرَم از دست برخیزد که با دلدار بنشینم

شرابِ تلخِ صوفی سوز، بنیادم بخواهد برد

مگر دیوانه خواهم شد در این سودا که شب تا روز

لبت شِکَّر به مستان داد و چَشمت مِی به مِیخواران

چو هر خاکی که باد آورد، فیضی بُرد از اِنعامت

نه هر کو نقشِ نظمی زد کلامش دلپذیر افتد

اگر باور نمی‌داری، رو از صورتگرِ چین پُرس

وفاداری و حق گویی نه کارِ هر کسی باشد

رموزِ مستی و رندی ز من بشنو نه از واعظ

ز جامِ وصل مِی‌ نوشم، ز باغِ عیش گل چینم

لبم بر لب نِه ای ساقی و بِستان جانِ شیرینم

سخن با ماه می‌گویم، پَری در خواب می‌بینم

منم کز غایتِ حِرمان نه با آنم نه با اینم

ز حالِ بنده یاد آور که خدمتگارِ دیرینم

تَذَروِ طُرفه من گیرم که چالاک است شاهینم

که مانی نسخه می‌خواهد ز نوکِ کِلکِ مُشکینم

غلامِ آصفِ ثانی جلالُ الحقِ و الدینم

که با جام و قَدَح هر دَم ندیمِ ماه و پروینم

گَرَم از دست برخیزد که با دلدار بنشینم
ز جامِ وصل مِی‌ نوشم، ز باغِ عیش گل چینم

شرابِ تلخِ صوفی سوز، بنیادم بخواهد برد
لبم بر لب نِه ای ساقی و بِستان جانِ شیرینم

مگر دیوانه خواهم شد در این سودا که شب تا روز
سخن با ماه می‌گویم، پَری در خواب می‌بینم

لبت شِکَّر به مستان داد و چَشمت مِی به مِیخواران
منم کز غایتِ حِرمان نه با آنم نه با اینم

چو هر خاکی که باد آورد، فیضی بُرد از اِنعامت
ز حالِ بنده یاد آور که خدمتگارِ دیرینم

نه هر کو نقشِ نظمی زد کلامش دلپذیر افتد
تَذَروِ طُرفه من گیرم که چالاک است شاهینم

اگر باور نمی‌داری، رو از صورتگرِ چین پُرس
که مانی نسخه می‌خواهد ز نوکِ کِلکِ مُشکینم

وفاداری و حق گویی نه کارِ هر کسی باشد
غلامِ آصفِ ثانی جلالُ الحقِ و الدینم

رموزِ مستی و رندی ز من بشنو نه از واعظ
که با جام و قَدَح هر دَم ندیمِ ماه و پروینم

وزن غزل

شرح غزل