حالیا مصلحتِ وقت در آن می‌بینم

جامِ مِی گیرم و از اهلِ ریا دور شَوَم

جز صُراحی و کتابم نَبُوَد یار و ندیم

سر به آزادگی از خَلق برآرم چون سَرو

بس که در خرقهٔ آلوده زدم لافِ صَلاح

سینهٔ تَنگِ من و بارِ غمِ او، هیهات

من اگر رندِ خراباتم و گر زاهدِ شهر

بندهٔ آصفِ عهدم دلم از راه مَبَر

بر دلم گرد ستم‌هاست خدایا مپسند

که کشم رَخت به میخانه و خوش بنشینم

یعنی از اهلِ جهان پاکدلی بُگزینم

تا حریفانِ دَغا را به جهان کم بینم

گر دهد دست که دامن ز جهان دَرچینم

شرمسار از رخِ ساقی و مِیِ رنگینم

مردِ این بارِ گران نیست دلِ مسکینم

این مَتاعم که همی‌بینی و کمتر زینم

که اگر دَم زَنَم از چرخ بخواهد کینم

که مکدر شود آیینه مهرآیینم

حالیا مصلحتِ وقت در آن می‌بینم
که کشم رَخت به میخانه و خوش بنشینم

جامِ مِی گیرم و از اهلِ ریا دور شَوَم
یعنی از اهلِ جهان پاکدلی بُگزینم

جز صُراحی و کتابم نَبُوَد یار و ندیم
تا حریفانِ دَغا را به جهان کم بینم

سر به آزادگی از خَلق برآرم چون سَرو
گر دهد دست که دامن ز جهان دَرچینم

بس که در خرقهٔ آلوده زدم لافِ صَلاح
شرمسار از رخِ ساقی و مِیِ رنگینم

سینهٔ تَنگِ من و بارِ غمِ او، هیهات
مردِ این بارِ گران نیست دلِ مسکینم

من اگر رندِ خراباتم و گر زاهدِ شهر
این مَتاعم که همی‌بینی و کمتر زینم

بندهٔ آصفِ عهدم دلم از راه مَبَر
که اگر دَم زَنَم از چرخ بخواهد کینم

بر دلم گرد ستم‌هاست خدایا مپسند
که مکدر شود آیینه مهرآیینم

وزن غزل

شرح غزل