حاشا که من به موسمِ گُل تَرکِ مِی کُنم

مطرب کجاست تا همه محصولِ زهد و عِلم

از قیل و قالِ مدرسه حالی دلم گرفت

کِی بود در زمانه وفا؟ جامِ مِی بیار

از نامهٔ سیاه نترسم که روزِ حشر

کو پیک صبح؟ تا گله‌های شبِ فِراق

این جانِ عاریت که به حافظ سپرد دوست

من لافِ عقل می‌زنم، این کار کِی کنم

در کارِ چنگ و بَربَط و آوازِ نِی کُنَم

یک چند نیز خدمتِ معشوق و مِی کنم

تا من حکایتِ جم و کاووسِ کِی کنم

با فیضِ لطفِ او صد از این نامه طِی کنم

با آن خجسته طالعِ فرخنده پِی کنم

روزی رُخش ببینم و تسلیمِ وی کنم

حاشا که من به موسمِ گُل تَرکِ مِی کُنم
من لافِ عقل می‌زنم، این کار کِی کنم

مطرب کجاست تا همه محصولِ زهد و عِلم
در کارِ چنگ و بَربَط و آوازِ نِی کُنَم

از قیل و قالِ مدرسه حالی دلم گرفت
یک چند نیز خدمتِ معشوق و مِی کنم

کِی بود در زمانه وفا؟ جامِ مِی بیار
تا من حکایتِ جم و کاووسِ کِی کنم

از نامهٔ سیاه نترسم که روزِ حشر
با فیضِ لطفِ او صد از این نامه طِی کنم

کو پیک صبح؟ تا گله‌های شبِ فِراق
با آن خجسته طالعِ فرخنده پِی کنم

این جانِ عاریت که به حافظ سپرد دوست
روزی رُخش ببینم و تسلیمِ وی کنم

وزن غزل

شرح غزل