دیده دریا کُنَم و صبر به صحرا فِکَنَم

از دلِ تنگِ گنهکار برآرم آهی

مایهٔ خوشدلی آنجاست که دلدار آنجاست

بِگُشا بندِ قَبا ای مَهِ خورشید کُلاه

خورده‌ام تیرِ فلک، باده بده تا سرمست

جرعهٔ جام بر این تختِ روان افشانم

حافظا تکیه بر ایّام چو سهو است و خطا

وَاندر این کار دلِ خویش به دریا فِکَنَم

کآتش اندر گُنَهِ آدم و حوا فکنم

می‌کنم جهد که خود را مگر آنجا فکنم

تا چو زلفت سَرِ سودا زده در پا فکنم

عُقده در بندِ کَمرتَرکشِ جوزا فکنم

غُلغُلِ چنگ در این گنبدِ مینا فکنم

من چرا عِشرتِ امروز به فردا فکنم؟

دیده دریا کُنَم و صبر به صحرا فِکَنَم
وَاندر این کار دلِ خویش به دریا فِکَنَم

از دلِ تنگِ گنهکار برآرم آهی
کآتش اندر گُنَهِ آدم و حوا فکنم

مایهٔ خوشدلی آنجاست که دلدار آنجاست
می‌کنم جهد که خود را مگر آنجا فکنم

بِگُشا بندِ قَبا ای مَهِ خورشید کُلاه
تا چو زلفت سَرِ سودا زده در پا فکنم

خورده‌ام تیرِ فلک، باده بده تا سرمست
عُقده در بندِ کَمرتَرکشِ جوزا فکنم

جرعهٔ جام بر این تختِ روان افشانم
غُلغُلِ چنگ در این گنبدِ مینا فکنم

حافظا تکیه بر ایّام چو سهو است و خطا
من چرا عِشرتِ امروز به فردا فکنم؟

وزن غزل

شرح غزل