چِل سال بیش رفت که من لاف می‌زنم

هرگز به یُمنِ عاطِفَتِ پیرِ مِی فروش

از جاهِ عشق و دولتِ رندانِ پاکباز

در شانِ من به دُردکَشی ظَنِّ بَد مَبَر

شهبازِ دست پادشهم، این چه حالت است؟

حیف است بلبلی چو من اکنون در این قفس

آب و هوای فارس عجب سِفله پرور است

حافظ به زیرِ خرقه قَدَح تا به کِی کشی؟

تورانشهِ خجسته که در من یَزیدِ فضل

کز چاکرانِ پیرِ مُغان کمترین منم

ساغر تُهی نشد ز مِیِ صافِ روشنم

پیوسته صدرِ مَصطَبِه‌ها بود مَسکَنَم

کآلوده گشت جامه، ولی پاکدامنم

کز یاد بُرده‌اند هوایِ نشیمنم

با این لسانِ عَذب، که خامُش چو سوسنم

کو همرهی؟ که خیمه از این خاک بَرکَنَم

در بزمِ خواجه پرده ز کارَت برافکنم

شد مِنَّتِ مَواهب او طوقِ گردنم

چِل سال بیش رفت که من لاف می‌زنم
کز چاکرانِ پیرِ مُغان کمترین منم

هرگز به یُمنِ عاطِفَتِ پیرِ مِی فروش
ساغر تُهی نشد ز مِیِ صافِ روشنم

از جاهِ عشق و دولتِ رندانِ پاکباز
پیوسته صدرِ مَصطَبِه‌ها بود مَسکَنَم

در شانِ من به دُردکَشی ظَنِّ بَد مَبَر
کآلوده گشت جامه، ولی پاکدامنم

شهبازِ دست پادشهم، این چه حالت است؟
کز یاد بُرده‌اند هوایِ نشیمنم

حیف است بلبلی چو من اکنون در این قفس
با این لسانِ عَذب، که خامُش چو سوسنم

آب و هوای فارس عجب سِفله پرور است
کو همرهی؟ که خیمه از این خاک بَرکَنَم

حافظ به زیرِ خرقه قَدَح تا به کِی کشی؟
در بزمِ خواجه پرده ز کارَت برافکنم

تورانشهِ خجسته که در من یَزیدِ فضل
شد مِنَّتِ مَواهب او طوقِ گردنم

وزن غزل

شرح غزل