گر من از سرزنشِ مدَّعیان اندیشم

زهدِ رندانِ نوآموخته راهی به دِهیست

شاهِ شوریده‌سران خوان منِ بی‌سامان را

بر جَبین نقش کُن از خونِ دلِ من خالی

اعتقادی بِنُما و بِگُذَر بهرِ خدا

شعر خونبارِ من ای باد، بِدان یار رسان

من اگر باده خورم ور نه چه کارم با کس؟

شیوهٔ مستی و رندی نَرَوَد از پیشم

من که بدنامِ جهانم چه صلاح اندیشم؟

زان که در کم‌خِرَدی از همه عالم بیشم

تا بدانند که قربانِ تو کافِرکیشم

تا در این خرقه ندانی که چه نادَرویشم

که ز مژگانِ سیَه، بر رگِ جان زد نیشم

حافظِ رازِ خود و عارفِ وقتِ خویشم

گر من از سرزنشِ مدَّعیان اندیشم
شیوهٔ مستی و رندی نَرَوَد از پیشم

زهدِ رندانِ نوآموخته راهی به دِهیست
من که بدنامِ جهانم چه صلاح اندیشم؟

شاهِ شوریده‌سران خوان منِ بی‌سامان را
زان که در کم‌خِرَدی از همه عالم بیشم

بر جَبین نقش کُن از خونِ دلِ من خالی
تا بدانند که قربانِ تو کافِرکیشم

اعتقادی بِنُما و بِگُذَر بهرِ خدا
تا در این خرقه ندانی که چه نادَرویشم

شعر خونبارِ من ای باد، بِدان یار رسان
که ز مژگانِ سیَه، بر رگِ جان زد نیشم

من اگر باده خورم ور نه چه کارم با کس؟
حافظِ رازِ خود و عارفِ وقتِ خویشم

وزن غزل

شرح غزل