خیالِ رویِ تو چون بُگذَرَد به گلشنِ چَشم

سزایِ تکیه گَهَت مَنظَری نمی‌بینم

بیا که لَعل و گُهَر در نثارِ مَقْدَمِ تو

سَحَر سِرِشکِ رَوانم سرِ خرابی داشت

نخست روز که دیدم رخِ تو دل می‌گفت

به بویِ مژدهٔ وصلِ تو تا سَحَر، شبِ دوش

به مردمی که دلِ دردمندِ حافظ را

دل از پِیِ نظر آید به سویِ روزنِ چَشم

منم ز عالَم و این گوشهٔ مُعَیَّنِ چَشم

ز گنج‌خانه‌‌ دل می‌کشم به روزنِ چَشم

گَرَم نه خونِ جگر می‌گرفت دامنِ چَشم

اگر رسَد خلَلی، خونِ من به گردنِ چَشم

به راهِ باد نهادم چراغِ روشنِ چَشم

مَزَن به ناوَکِ دلدوزِ مردم افکنِ چَشم

خیالِ رویِ تو چون بُگذَرَد به گلشنِ چَشم
دل از پِیِ نظر آید به سویِ روزنِ چَشم

سزایِ تکیه گَهَت مَنظَری نمی‌بینم
منم ز عالَم و این گوشهٔ مُعَیَّنِ چَشم

بیا که لَعل و گُهَر در نثارِ مَقْدَمِ تو
ز گنج‌خانه‌‌ دل می‌کشم به روزنِ چَشم

سَحَر سِرِشکِ رَوانم سرِ خرابی داشت
گَرَم نه خونِ جگر می‌گرفت دامنِ چَشم

نخست روز که دیدم رخِ تو دل می‌گفت
اگر رسَد خلَلی، خونِ من به گردنِ چَشم

به بویِ مژدهٔ وصلِ تو تا سَحَر، شبِ دوش
به راهِ باد نهادم چراغِ روشنِ چَشم

به مردمی که دلِ دردمندِ حافظ را
مَزَن به ناوَکِ دلدوزِ مردم افکنِ چَشم

وزن غزل

شرح غزل