من دوستدارِ رویِ خوش و مویِ دلکَشَم

گفتی ز سِرِّ عهدِ ازل یک سخن بگو

من آدمِ بهشتیَم اما در این سفر

در عاشقی گزیر نباشد ز ساز و سوز

شیراز معدنِ لبِ لَعل است و کانِ حُسن

از بس که چَشمِ مست در این شهر دیده‌ام

شهریست پُر کِرشمهٔ حوران ز شِش جهت

بخت ار مدد دهد که کَشَم رَخت سویِ دوست

حافظ عروسِ طَبعِ مرا جلوه آرزوست

مَدهوشِ چَشمِ مست و مِیِ صافِ بی‌غَشَم

آنگَه بگویمت که دو پیمانه دَر کَشَم

حالی اسیرِ عشقِ جوانان مَهوَشَم

اِسْتادِه‌ام چو شمع، مَتَرسان ز آتشم

من جوهریِّ مُفلِسَم، ایرا مُشَوَّشَم

حقّا که مِی نمی‌خورم اکنون و سَرخوشم

چیزیم نیست وَر نه خریدارِ هر شَشَم

گیسویِ حور گَرد فشاند ز مَفْرَشَم

آیینه‌ای ندارم از آن آه می‌کشم

من دوستدارِ رویِ خوش و مویِ دلکَشَم
مَدهوشِ چَشمِ مست و مِیِ صافِ بی‌غَشَم

گفتی ز سِرِّ عهدِ ازل یک سخن بگو
آنگَه بگویمت که دو پیمانه دَر کَشَم

من آدمِ بهشتیَم اما در این سفر
حالی اسیرِ عشقِ جوانان مَهوَشَم

در عاشقی گزیر نباشد ز ساز و سوز
اِسْتادِه‌ام چو شمع، مَتَرسان ز آتشم

شیراز معدنِ لبِ لَعل است و کانِ حُسن
من جوهریِّ مُفلِسَم، ایرا مُشَوَّشَم

از بس که چَشمِ مست در این شهر دیده‌ام
حقّا که مِی نمی‌خورم اکنون و سَرخوشم

شهریست پُر کِرشمهٔ حوران ز شِش جهت
چیزیم نیست وَر نه خریدارِ هر شَشَم

بخت ار مدد دهد که کَشَم رَخت سویِ دوست
گیسویِ حور گَرد فشاند ز مَفْرَشَم

حافظ عروسِ طَبعِ مرا جلوه آرزوست
آیینه‌ای ندارم از آن آه می‌کشم

وزن غزل

شرح غزل