غزل ۳۳۶

مژدهٔ وصلِ تو کو کز سرِ جان برخیزمطایرِ قُدسم و از دامِ جهان برخیزم

به ولای تو که گر بندهٔ خویشم خوانیاز سرِ خواجگیِ کون و مکان برخیزم

یا رب از ابرِ هدایت بِرَسان بارانیپیشتر زان که چو گَردی ز میان برخیزم

بر سرِ تربتِ من با مِی و مُطرب بنشینتا به بویت ز لحد رقص کُنان برخیزم

خیز و بالا بنما ای بتِ شیرین حرکاتکز سرِ جان و جهان دست فشان برخیزم

گرچه پیرم تو شبی تنگ در آغوشم کَشتا سحرگه ز کنارِ تو جوان برخیزم

روز مرگم نفسی مهلتِ دیدار بدهتا چو حافظ ز سرِ جان و جهان برخیزم

حافظ‌نامهHafezNameh.net

مژدهٔ وصلِ تو کو کز سرِ جان برخیزم

به ولای تو که گر بندهٔ خویشم خوانی

یا رب از ابرِ هدایت بِرَسان بارانی

بر سرِ تربتِ من با مِی و مُطرب بنشین

خیز و بالا بنما ای بتِ شیرین حرکات

گرچه پیرم تو شبی تنگ در آغوشم کَش

روز مرگم نفسی مهلتِ دیدار بده

طایرِ قُدسم و از دامِ جهان برخیزم

از سرِ خواجگیِ کون و مکان برخیزم

پیشتر زان که چو گَردی ز میان برخیزم

تا به بویت ز لحد رقص کُنان برخیزم

کز سرِ جان و جهان دست فشان برخیزم

تا سحرگه ز کنارِ تو جوان برخیزم

تا چو حافظ ز سرِ جان و جهان برخیزم

مژدهٔ وصلِ تو کو کز سرِ جان برخیزم
طایرِ قُدسم و از دامِ جهان برخیزم

به ولای تو که گر بندهٔ خویشم خوانی
از سرِ خواجگیِ کون و مکان برخیزم

یا رب از ابرِ هدایت بِرَسان بارانی
پیشتر زان که چو گَردی ز میان برخیزم

بر سرِ تربتِ من با مِی و مُطرب بنشین
تا به بویت ز لحد رقص کُنان برخیزم

خیز و بالا بنما ای بتِ شیرین حرکات
کز سرِ جان و جهان دست فشان برخیزم

گرچه پیرم تو شبی تنگ در آغوشم کَش
تا سحرگه ز کنارِ تو جوان برخیزم

روز مرگم نفسی مهلتِ دیدار بده
تا چو حافظ ز سرِ جان و جهان برخیزم

شرح غزل

مطلع غزل: مژدهٔ وصلِ تو کو کز سرِ جان برخیزم طایرِ قُدسم و از دامِ جهان برخیزم