نمازِ شامِ غریبان چو گریه آغازم

به یادِ یار و دیار آنچنان بِگِریَم زار

من از دیارِ حبیبم نه از بِلاد غریب

خدای را مددی ای رفیقِ رَه تا من

خِرَد ز پیریِ من کِی حساب برگیرد؟

بجز صَبا و شِمالم نمی‌شناسد کس

هوایِ منزل یار، آب زندگانیِ ماست

سِرشکم آمد و عیبم بگفت روی به روی

ز چَنگِ زهره شنیدم که صبح‌دم می‌گفت

به مویه‌هایِ غریبانه، قِصه پردازم

که از جهان رَه و رسمِ سفر براندازم

مُهَیمنا به رفیقانِ خود رسان بازم

به کویِ میکده دیگر عَلَم برافرازم

که باز با صَنَمی طفل، عشق می‌بازم

عزیز من! که بجز باد نیست دَم‌سازم

صبا بیار نسیمی ز خاکِ شیرازم

شکایت از که کنم؟ خانگی‌ست غَمّازَم

«غلامِ حافظِ خوش‌لهجهٔ خوش‌آوازم»

نمازِ شامِ غریبان چو گریه آغازم
به مویه‌هایِ غریبانه، قِصه پردازم

به یادِ یار و دیار آنچنان بِگِریَم زار
که از جهان رَه و رسمِ سفر براندازم

من از دیارِ حبیبم نه از بِلاد غریب
مُهَیمنا به رفیقانِ خود رسان بازم

خدای را مددی ای رفیقِ رَه تا من
به کویِ میکده دیگر عَلَم برافرازم

خِرَد ز پیریِ من کِی حساب برگیرد؟
که باز با صَنَمی طفل، عشق می‌بازم

بجز صَبا و شِمالم نمی‌شناسد کس
عزیز من! که بجز باد نیست دَم‌سازم

هوایِ منزل یار، آب زندگانیِ ماست
صبا بیار نسیمی ز خاکِ شیرازم

سِرشکم آمد و عیبم بگفت روی به روی
شکایت از که کنم؟ خانگی‌ست غَمّازَم

ز چَنگِ زهره شنیدم که صبح‌دم می‌گفت
«غلامِ حافظِ خوش‌لهجهٔ خوش‌آوازم»

وزن غزل

شرح غزل