مزن بر دل ز نوکِ غمزه تیرم

نِصاب حُسن در حدِّ کمال است

چو طفلان تا کِی ای زاهد، فریبی

چُنان پُر شد فضایِ سینه از دوست

قدح پُر کن که من در دولتِ عشق

قراری بسته‌ام با مِی فروشان

مبادا جز حسابِ مُطرب و مِی

در این غوغا که کَس کَس را نپُرسد

خوشا آن دَم کز اِستغنایِ مستی

من آن مرغم که هر شام و سحرگاه

چو حافظ گنج او در سینه دارم

که پیشِ چشمِ بیمارت بمیرم

زکاتم دِه که مسکین و فقیرم

به سیبِ بوستان و شهد و شیرم

که فکرِ خویش گم شد از ضمیرم

جوانبخت جهانم گرچه پیرم

که روزِ غم به جز ساغر نگیرم

اگر نقشی کشد کِلکِ دبیرم

من از پیرِ مُغان منّت پذیرم

فَراغت باشد از شاه و وزیرم

ز بامِ عرش می‌آید صَفیرم

اگرچه مُدَّعی بیند حقیرم

مزن بر دل ز نوکِ غمزه تیرم
که پیشِ چشمِ بیمارت بمیرم

نِصاب حُسن در حدِّ کمال است
زکاتم دِه که مسکین و فقیرم

چو طفلان تا کِی ای زاهد، فریبی
به سیبِ بوستان و شهد و شیرم

چُنان پُر شد فضایِ سینه از دوست
که فکرِ خویش گم شد از ضمیرم

قدح پُر کن که من در دولتِ عشق
جوانبخت جهانم گرچه پیرم

قراری بسته‌ام با مِی فروشان
که روزِ غم به جز ساغر نگیرم

مبادا جز حسابِ مُطرب و مِی
اگر نقشی کشد کِلکِ دبیرم

در این غوغا که کَس کَس را نپُرسد
من از پیرِ مُغان منّت پذیرم

خوشا آن دَم کز اِستغنایِ مستی
فَراغت باشد از شاه و وزیرم

من آن مرغم که هر شام و سحرگاه
ز بامِ عرش می‌آید صَفیرم

چو حافظ گنج او در سینه دارم
اگرچه مُدَّعی بیند حقیرم

وزن غزل

شرح غزل