تو همچو صبحی و من شمعِ خلوتِ سَحَرم

چُنین که در دلِ من داغِ زلفِ سرکَشِ توست

بر آستانِ مرادَت گشاده‌ام درِ چشم

چه شُکر گویمت ای خیلِ غم، عَفاکَ الله

غلامِ مردمِ چشمم، که با سیاه دلی

به هر نظر بُت ما جلوه می‌کند، لیکن

به خاکِ حافظ اگر یار بگذرد چون باد

تبسمی کن و جان بین که چون همی‌سِپرَم

بنفشه زار شود تُربَتَم چو درگذرم

که یک نظر فِکنی، خود فِکندی از نظرم

که روزِ بی‌کسی آخر نمی‌روی ز سرم

هزار قطره بِبارَد چو دردِ دل شِمُرَم

کس این کرشمه نبیند که من همی‌ نِگَرَم

ز شوق در دلِ آن تنگنا کفن بِدَرَم

تو همچو صبحی و من شمعِ خلوتِ سَحَرم
تبسمی کن و جان بین که چون همی‌سِپرَم

چُنین که در دلِ من داغِ زلفِ سرکَشِ توست
بنفشه زار شود تُربَتَم چو درگذرم

بر آستانِ مرادَت گشاده‌ام درِ چشم
که یک نظر فِکنی، خود فِکندی از نظرم

چه شُکر گویمت ای خیلِ غم، عَفاکَ الله
که روزِ بی‌کسی آخر نمی‌روی ز سرم

غلامِ مردمِ چشمم، که با سیاه دلی
هزار قطره بِبارَد چو دردِ دل شِمُرَم

به هر نظر بُت ما جلوه می‌کند، لیکن
کس این کرشمه نبیند که من همی‌ نِگَرَم

به خاکِ حافظ اگر یار بگذرد چون باد
ز شوق در دلِ آن تنگنا کفن بِدَرَم

وزن غزل

شرح غزل