خیالِ نقشِ تو در کارگاهِ دیده کشیدم

اگرچه در طلبت هم عِنانِ باد شِمالم

امید در شبِ زلفت به روزِ عمر نبستم

به شوق چشمهٔ نوشت چه قطره‌ها که فشاندم

ز غمزه بر دلِ ریشم چه تیرها که گشادی

ز کویِ یار بیار ای نسیمِ صبح غباری

گناهِ چشمِ سیاهِ تو بود و گردنِ دلخواه

چو غنچه بر سرم از کویِ او گذشت نسیمی

به خاکِ پایِ تو سوگند و نورِ دیدهٔ حافظ

به صورتِ تو نگاری ندیدم و نشنیدم

به گَردِ سروِ خرامانِ قامتت نرسیدم

طمع به دورِ دهانت ز کامِ دل بِبُریدم

ز لَعلِ باده‌فروشت چه عشوه‌ها که خریدم

ز غصه بر سرِ کویت چه بارها که کشیدم

که بویِ خونِ دلِ ریش از آن تراب شنیدم

که من چو آهویِ وحشی ز آدمی بِرَمیدم

که پرده بر دلِ خونین به بویِ او بِدَریدَم

که بی رخِ تو فروغ از چراغ دیده ندیدم

خیالِ نقشِ تو در کارگاهِ دیده کشیدم
به صورتِ تو نگاری ندیدم و نشنیدم

اگرچه در طلبت هم عِنانِ باد شِمالم
به گَردِ سروِ خرامانِ قامتت نرسیدم

امید در شبِ زلفت به روزِ عمر نبستم
طمع به دورِ دهانت ز کامِ دل بِبُریدم

به شوق چشمهٔ نوشت چه قطره‌ها که فشاندم
ز لَعلِ باده‌فروشت چه عشوه‌ها که خریدم

ز غمزه بر دلِ ریشم چه تیرها که گشادی
ز غصه بر سرِ کویت چه بارها که کشیدم

ز کویِ یار بیار ای نسیمِ صبح غباری
که بویِ خونِ دلِ ریش از آن تراب شنیدم

گناهِ چشمِ سیاهِ تو بود و گردنِ دلخواه
که من چو آهویِ وحشی ز آدمی بِرَمیدم

چو غنچه بر سرم از کویِ او گذشت نسیمی
که پرده بر دلِ خونین به بویِ او بِدَریدَم

به خاکِ پایِ تو سوگند و نورِ دیدهٔ حافظ
که بی رخِ تو فروغ از چراغ دیده ندیدم

وزن غزل

شرح غزل