فاش می‌گویم و از گفتهٔ خود دلشادَم

طایرِ گلشنِ قُدسم چه دَهَم شَرحِ فِراق؟

من مَلَک بودم و فردوسِ بَرین جایَم بود

سایهٔ طوبی و دلجوییِ حور و لبِ حوض

نیست بر لوحِ دِلَم جُز اَلفِ قامَتِ دوست

کوکَبِ بَختِ مَرا هیچ مُنَجِّم نَشِناخت

تا شُدم حَلقه به گوشِ دَرِ میخانهٔ عشق

می‌خورَد خونِ دِلَم مَردُمکِ دیده، سِزاست

پاک کن چهرهٔ حافظ به سَرِ زُلف زِ اَشک

بندهٔ عشقم و از هر دو جهان آزادم

که در این دامگَهِ حادثه چون اُفتادم

آدَم آوَرد دَر این دِیرِ خَراب‌آبادَم

به هوایِ سَرِ کویِ تو بِرَفت از یادم

چه کُنَم حَرفِ دِگَر یاد نداد اُستادم

یا رَب از مادرِ گیتی به چه طالع زادم؟

هَر دَم آیَد غَمی اَز نو به مُبارَکبادَم

که چرا دِل به جِگرگوشهٔ مَردُم دادَم

وَر نَه این سیلِ دَمادَم بِبَرَد بُنیادَم

فاش می‌گویم و از گفتهٔ خود دلشادَم
بندهٔ عشقم و از هر دو جهان آزادم

طایرِ گلشنِ قُدسم چه دَهَم شَرحِ فِراق؟
که در این دامگَهِ حادثه چون اُفتادم

من مَلَک بودم و فردوسِ بَرین جایَم بود
آدَم آوَرد دَر این دِیرِ خَراب‌آبادَم

سایهٔ طوبی و دلجوییِ حور و لبِ حوض
به هوایِ سَرِ کویِ تو بِرَفت از یادم

نیست بر لوحِ دِلَم جُز اَلفِ قامَتِ دوست
چه کُنَم حَرفِ دِگَر یاد نداد اُستادم

کوکَبِ بَختِ مَرا هیچ مُنَجِّم نَشِناخت
یا رَب از مادرِ گیتی به چه طالع زادم؟

تا شُدم حَلقه به گوشِ دَرِ میخانهٔ عشق
هَر دَم آیَد غَمی اَز نو به مُبارَکبادَم

می‌خورَد خونِ دِلَم مَردُمکِ دیده، سِزاست
که چرا دِل به جِگرگوشهٔ مَردُم دادَم

پاک کن چهرهٔ حافظ به سَرِ زُلف زِ اَشک
وَر نَه این سیلِ دَمادَم بِبَرَد بُنیادَم

وزن غزل

شرح غزل