اگر به کویِ تو باشد مرا مَجالِ وصول

قرار برده ز من آن دو نرگسِ رَعنا

چو بر درِ تو منِ بینوا‌یِ بی زر و زور

کجا رَوَم چه کنم چاره از کجا جویم‌؟

منِ شکستهٔ بدحال زندگی یابم

خراب‌تر ز دلِ من غمِ تو جای نیافت

دل از جواهرِ مِهر‌ت چو صیقلی دارد

چه جرم کرده‌ام؟ ای جان و دل، به حضرتِ تو

به دَردِ عشق بساز و خموش کن حافظ

رَسَد به دولتِ وصلِ تو کارِ من به اصول

فَراغ برده ز من آن دو جادو‌یِ مَکحول

به هیچ باب ندارم رَهِ خروج و دُخول

که گَشته‌ام ز غم و جورِ روزگار مَلول

در آن زمان که به تیغِ غَمَت شَوَم مَقتول

که ساخت در دلِ تنگم قرار‌گاهِ نزول

بُوَد ز زنگِ حوادث هر آینه مَصقول

که طاعتِ منِ بیدل نمی‌شود مَقبول

رموزِ عشق مَکُن فاش پیشِ اهلِ عقول

اگر به کویِ تو باشد مرا مَجالِ وصول
رَسَد به دولتِ وصلِ تو کارِ من به اصول

قرار برده ز من آن دو نرگسِ رَعنا
فَراغ برده ز من آن دو جادو‌یِ مَکحول

چو بر درِ تو منِ بینوا‌یِ بی زر و زور
به هیچ باب ندارم رَهِ خروج و دُخول

کجا رَوَم چه کنم چاره از کجا جویم‌؟
که گَشته‌ام ز غم و جورِ روزگار مَلول

منِ شکستهٔ بدحال زندگی یابم
در آن زمان که به تیغِ غَمَت شَوَم مَقتول

خراب‌تر ز دلِ من غمِ تو جای نیافت
که ساخت در دلِ تنگم قرار‌گاهِ نزول

دل از جواهرِ مِهر‌ت چو صیقلی دارد
بُوَد ز زنگِ حوادث هر آینه مَصقول

چه جرم کرده‌ام؟ ای جان و دل، به حضرتِ تو
که طاعتِ منِ بیدل نمی‌شود مَقبول

به دَردِ عشق بساز و خموش کن حافظ
رموزِ عشق مَکُن فاش پیشِ اهلِ عقول

وزن غزل

شرح غزل