شَمَمتُ روحَ وِدادٍ و شِمتُ برقَ وِصال

أَ حادیاً بجمالِ الحبیبِ قِفْ وَ انْزِل

حکایتِ شبِ هجران فروگذاشته بِهْ

بیا که پردهٔ گلریزِ هفت خانهٔ چشم

چو یار بر سرِ صلح است و عُذر می‌طلبد

به جز خیالِ دهانِ تو نیست در دلِ تنگ

قَتیلِ عشقِ تو شد حافظِ غریب، ولی

بیا که بویِ تو را میرم ای نسیمِ شِمال

که نیست صبرِ جمیلم ز اشتیاقِ جَمال

به شکرِ آن که برافکند پرده روزِ وصال

کَشیده‌ایم به تَحریرِ کارگاهِ خیال

توان گذشت ز جورِ رقیب در همه حال

که کَس مباد چو من در پِیِ خیالِ محال

به خاکِ ما گذری کن که خونِ مات حلال

شَمَمتُ روحَ وِدادٍ و شِمتُ برقَ وِصال
بیا که بویِ تو را میرم ای نسیمِ شِمال

أَ حادیاً بجمالِ الحبیبِ قِفْ وَ انْزِل
که نیست صبرِ جمیلم ز اشتیاقِ جَمال

حکایتِ شبِ هجران فروگذاشته بِهْ
به شکرِ آن که برافکند پرده روزِ وصال

بیا که پردهٔ گلریزِ هفت خانهٔ چشم
کَشیده‌ایم به تَحریرِ کارگاهِ خیال

چو یار بر سرِ صلح است و عُذر می‌طلبد
توان گذشت ز جورِ رقیب در همه حال

به جز خیالِ دهانِ تو نیست در دلِ تنگ
که کَس مباد چو من در پِیِ خیالِ محال

قَتیلِ عشقِ تو شد حافظِ غریب، ولی
به خاکِ ما گذری کن که خونِ مات حلال

وزن غزل

شرح غزل