هزار دشمنم اَر می‌کنند قصدِ هلاک

مرا امیدِ وصالِ تو زنده می‌دارد

نفَس‌نفَس اگر از باد نَشنوم بویش

رَوَد به خواب، دو چشم از خیالِ تو؟ هیهات

اگر تو زخم زَنی، بِهْ که دیگری مَرهم

بِضَربِ سَیْفِکَ قَتْلی حَیاتُنا اَبدا

عنان مَپیچ که گر می‌زنی به شمشیرم

تو را چنان که تویی هر نظر کجا بیند؟

به چشمِ خَلق، عزیزِ جهان شود حافظ

گَرَم تو دوستی از دشمنان ندارم باک

و گر نه هر دَمم از هجرِ توست بیمِ هلاک

زمان‌زمان چو گل از غم کُنم گریبان چاک

بُوَد صبور، دل اندر فراقِ تو؟ حاشاک

و گر تو زهر دهی، بِهْ که دیگری تریاک

لِأنَّ روحیَ قَدْ طابَ اَن یَکونَ فِداک

سپر کُنم سر و دستت ندارم از فِتراک

به قدرِ دانشِ خود هر کسی کند ادراک

که بر درِ تو نَهد رویِ مَسکَنَت بر خاک

هزار دشمنم اَر می‌کنند قصدِ هلاک
گَرَم تو دوستی از دشمنان ندارم باک

مرا امیدِ وصالِ تو زنده می‌دارد
و گر نه هر دَمم از هجرِ توست بیمِ هلاک

نفَس‌نفَس اگر از باد نَشنوم بویش
زمان‌زمان چو گل از غم کُنم گریبان چاک

رَوَد به خواب، دو چشم از خیالِ تو؟ هیهات
بُوَد صبور، دل اندر فراقِ تو؟ حاشاک

اگر تو زخم زَنی، بِهْ که دیگری مَرهم
و گر تو زهر دهی، بِهْ که دیگری تریاک

بِضَربِ سَیْفِکَ قَتْلی حَیاتُنا اَبدا
لِأنَّ روحیَ قَدْ طابَ اَن یَکونَ فِداک

عنان مَپیچ که گر می‌زنی به شمشیرم
سپر کُنم سر و دستت ندارم از فِتراک

تو را چنان که تویی هر نظر کجا بیند؟
به قدرِ دانشِ خود هر کسی کند ادراک

به چشمِ خَلق، عزیزِ جهان شود حافظ
که بر درِ تو نَهد رویِ مَسکَنَت بر خاک

وزن غزل

شرح غزل