اگر شراب خوری جُرعه‌ای فشان بر خاک

برو به هر چه تو داری بخور، دریغ مخور

به خاکِ پایِ تو ای سروِ نازپرورِ من

چه دوزخی، چه بهشتی، چه آدمی، چه پَری

مهندسِ فَلَکی، راهِ دِیرِ شش جهتی

فریبِ دخترِ رَز طُرفِه می‌زند رَهِ عقل

به راهِ میکده، حافظ! خوش از جهان رفتی

از آن گناه که نَفعی رسد به غیر، چه باک؟

که بی‌دریغ زَنَد روزگار تیغِ هَلاک

که روزِ واقعه پا وا مَگیرم از سرِ خاک

به مذهبِ همه کفرِ طریقت است اِمساک

چنان بِبَست که رَه نیست زیرِ دیرِ مغاک

مباد تا به قیامت خراب طارَمِ تاک

دعایِ اهلِ دلت باد، مونسِ دلِ پاک

اگر شراب خوری جُرعه‌ای فشان بر خاک
از آن گناه که نَفعی رسد به غیر، چه باک؟

برو به هر چه تو داری بخور، دریغ مخور
که بی‌دریغ زَنَد روزگار تیغِ هَلاک

به خاکِ پایِ تو ای سروِ نازپرورِ من
که روزِ واقعه پا وا مَگیرم از سرِ خاک

چه دوزخی، چه بهشتی، چه آدمی، چه پَری
به مذهبِ همه کفرِ طریقت است اِمساک

مهندسِ فَلَکی، راهِ دِیرِ شش جهتی
چنان بِبَست که رَه نیست زیرِ دیرِ مغاک

فریبِ دخترِ رَز طُرفِه می‌زند رَهِ عقل
مباد تا به قیامت خراب طارَمِ تاک

به راهِ میکده، حافظ! خوش از جهان رفتی
دعایِ اهلِ دلت باد، مونسِ دلِ پاک

وزن غزل

شرح غزل