سَحَر به بویِ گلستان دَمی شدم در باغ

به جلوهٔ گلِ سوری نگاه می‌کردم

چُنان به حُسن و جوانیِ خویشتن مغرور

گشاده نرگسِ رعنا ز حسرت آب از چشم

زبان کشیده چو تیغی به سرزنش سوسن

یکی چو باده پرستان صُراحی اندر دست

نشاط و عیش و جوانی چو گُل غنیمت دان

که تا چو بلبلِ بیدل کُنَم عِلاجِ دِماغ

که بود در شبِ تیره به روشنی چو چراغ

که داشت از دلِ بلبل هزار گونه فَراغ

نهاده لاله ز سودا به جان و دل صد داغ

دهان گُشاده شقایق چو مردمِ ایغاغ

یکی چو ساقیِ مستان به کف گرفته اَیاغ

که حافظا نَبُوَد بر رسول غیر بَلاغ

سَحَر به بویِ گلستان دَمی شدم در باغ
که تا چو بلبلِ بیدل کُنَم عِلاجِ دِماغ

به جلوهٔ گلِ سوری نگاه می‌کردم
که بود در شبِ تیره به روشنی چو چراغ

چُنان به حُسن و جوانیِ خویشتن مغرور
که داشت از دلِ بلبل هزار گونه فَراغ

گشاده نرگسِ رعنا ز حسرت آب از چشم
نهاده لاله ز سودا به جان و دل صد داغ

زبان کشیده چو تیغی به سرزنش سوسن
دهان گُشاده شقایق چو مردمِ ایغاغ

یکی چو باده پرستان صُراحی اندر دست
یکی چو ساقیِ مستان به کف گرفته اَیاغ

نشاط و عیش و جوانی چو گُل غنیمت دان
که حافظا نَبُوَد بر رسول غیر بَلاغ

وزن غزل

شرح غزل