ای همه شکلِ تو مَطبوع و همه جایِ تو خوش

همچو گلبرگِ طَری هست وجودِ تو لطیف

شیوه و نازِ تو شیرین، خط و خالِ تو مَلیح

هم گلستانِ خیالم ز تو پُر نقش و نگار

در رَهِ عشق که از سیلِ بلا نیست گذار

شُکرِ چشمِ تو چه گویم؟ که بِدان بیماری

در بیابانِ طلب گرچه ز هر سو خطریست

دلم از عشوهٔ شیرینِ شِکرخایِ تو خوش

همچو سروِ چمنِ خُلد سراپای تو خوش

چشم و ابرویِ تو زیبا، قد و بالایِ تو خوش

هم مَشامِ دلم از زلفِ سَمَن سایِ تو خوش

کرده‌ام خاطرِ خود را به تمنایِ تو خوش

می‌کُنَد دَردِ مرا از رخِ زیبایِ تو خوش

می‌رود حافظِ بی‌دل به تَوَلّایِ تو خوش

ای همه شکلِ تو مَطبوع و همه جایِ تو خوش
دلم از عشوهٔ شیرینِ شِکرخایِ تو خوش

همچو گلبرگِ طَری هست وجودِ تو لطیف
همچو سروِ چمنِ خُلد سراپای تو خوش

شیوه و نازِ تو شیرین، خط و خالِ تو مَلیح
چشم و ابرویِ تو زیبا، قد و بالایِ تو خوش

هم گلستانِ خیالم ز تو پُر نقش و نگار
هم مَشامِ دلم از زلفِ سَمَن سایِ تو خوش

در رَهِ عشق که از سیلِ بلا نیست گذار
کرده‌ام خاطرِ خود را به تمنایِ تو خوش

شُکرِ چشمِ تو چه گویم؟ که بِدان بیماری
می‌کُنَد دَردِ مرا از رخِ زیبایِ تو خوش

در بیابانِ طلب گرچه ز هر سو خطریست
می‌رود حافظِ بی‌دل به تَوَلّایِ تو خوش

وزن غزل

شرح غزل