غزل ۲۷۴

به دورِ لاله، قدح گیر و بی‌ریا می‌باشبه بویِ گُل، نفسی همدمِ صبا می‌باش

نگویمت که همه ساله مِی پرستی کنسه ماه مِی خور و نُه ماه پارسا می‌باش

چو پیرِ سالِک عشقت به مِی حواله کندبنوش و منتظرِ رحمتِ خدا می‌باش

گَرَت هواست که چُون جَم به سِرِّ غیب رسیبیا و همدمِ جامِ جهان‌نما می‌باش

چو غنچه گر چه فروبستگی‌ست کارِ جهانتو همچو بادِ بهاری گره‌گشا می‌باش

وفا مجوی ز کس ور سخن نمی‌شنویبه هرزه طالبِ سیمرغ و کیمیا می‌باش

مریدِ طاعتِ بیگانگان مشو حافظولی معاشرِ رندانِ پارسا می‌باش

حافظ‌نامهHafezNameh.net

به دورِ لاله، قدح گیر و بی‌ریا می‌باش

نگویمت که همه ساله مِی پرستی کن

چو پیرِ سالِک عشقت به مِی حواله کند

گَرَت هواست که چُون جَم به سِرِّ غیب رسی

چو غنچه گر چه فروبستگی‌ست کارِ جهان

وفا مجوی ز کس ور سخن نمی‌شنوی

مریدِ طاعتِ بیگانگان مشو حافظ

به بویِ گُل، نفسی همدمِ صبا می‌باش

سه ماه مِی خور و نُه ماه پارسا می‌باش

بنوش و منتظرِ رحمتِ خدا می‌باش

بیا و همدمِ جامِ جهان‌نما می‌باش

تو همچو بادِ بهاری گره‌گشا می‌باش

به هرزه طالبِ سیمرغ و کیمیا می‌باش

ولی معاشرِ رندانِ پارسا می‌باش

به دورِ لاله، قدح گیر و بی‌ریا می‌باش
به بویِ گُل، نفسی همدمِ صبا می‌باش

نگویمت که همه ساله مِی پرستی کن
سه ماه مِی خور و نُه ماه پارسا می‌باش

چو پیرِ سالِک عشقت به مِی حواله کند
بنوش و منتظرِ رحمتِ خدا می‌باش

گَرَت هواست که چُون جَم به سِرِّ غیب رسی
بیا و همدمِ جامِ جهان‌نما می‌باش

چو غنچه گر چه فروبستگی‌ست کارِ جهان
تو همچو بادِ بهاری گره‌گشا می‌باش

وفا مجوی ز کس ور سخن نمی‌شنوی
به هرزه طالبِ سیمرغ و کیمیا می‌باش

مریدِ طاعتِ بیگانگان مشو حافظ
ولی معاشرِ رندانِ پارسا می‌باش

شرح غزل

مطلع غزل: به دورِ لاله، قدح گیر و بی‌ریا می‌باش به بویِ گُل، نفسی همدمِ صبا می‌باش