دلا، رَفیقِ سفر بختِ نیکخواهت بس

دگر ز منزلِ جانان سفر مَکُن درویش

وگر کمین بِگُشایَد غمی ز گوشهٔ دل

به صَدرِ مِصْطَبه بنشین و ساغرِ مِی‌ نوش

زیادتی مَطَلَب، کار بر خود آسان کن

فلک به مَردمِ نادان دهد زِمامِ مراد

هوایِ مسکن مألوف و عهدِ یارِ قدیم

به مِنَّتِ دگران خو مَکُن که در دو جهان

به هیچ وِردِ دگر نیست حاجت ای حافظ

نسیمِ روضهٔ شیراز، پیکِ راهت بس

که سِیرِ معنوی و کُنجِ خانقاهت بس

حریمِ درگهِ پیرِ مغان، پناهت بس

که این قَدَر ز جهان، کسبِ مال و جاهَت بس

صُراحیِ مِیِ لعل و بُتی چو ماهَت بس

تو اهل فضلی و دانش، همین گناهت بس

ز رهروانِ سفرکرده، عذرخواهت بس

رضایِ ایزد و اِنعامِ پادشاهت بس

دعایِ نیمْ‌شب و درسِ صبحگاهت بس

دلا، رَفیقِ سفر بختِ نیکخواهت بس
نسیمِ روضهٔ شیراز، پیکِ راهت بس

دگر ز منزلِ جانان سفر مَکُن درویش
که سِیرِ معنوی و کُنجِ خانقاهت بس

وگر کمین بِگُشایَد غمی ز گوشهٔ دل
حریمِ درگهِ پیرِ مغان، پناهت بس

به صَدرِ مِصْطَبه بنشین و ساغرِ مِی‌ نوش
که این قَدَر ز جهان، کسبِ مال و جاهَت بس

زیادتی مَطَلَب، کار بر خود آسان کن
صُراحیِ مِیِ لعل و بُتی چو ماهَت بس

فلک به مَردمِ نادان دهد زِمامِ مراد
تو اهل فضلی و دانش، همین گناهت بس

هوایِ مسکن مألوف و عهدِ یارِ قدیم
ز رهروانِ سفرکرده، عذرخواهت بس

به مِنَّتِ دگران خو مَکُن که در دو جهان
رضایِ ایزد و اِنعامِ پادشاهت بس

به هیچ وِردِ دگر نیست حاجت ای حافظ
دعایِ نیمْ‌شب و درسِ صبحگاهت بس

وزن غزل

شرح غزل