ای صبا گر بُگذری بر ساحلِ رودِ اَرَس

منزلِ سَلمی که بادَش هر دَم از ما صد سلام

مَحمِلِ جانان ببوس، آن‌گه به زاری عَرضه دار

من که قولِ ناصحان را خواندَمی قولِ رَباب

عشرتِ شب‌گیر کن، مِی نوش کاندر راهِ عشق

عشق‌بازی کارِ بازی نیست ای دل! سر بِباز

دل به رَغبت می‌سپارد جان به چشمِ مستِ یار

طوطیان در شِکَّرِستان کامرانی می‌کنند

نامِ حافظ گر برآید بر زبانِ کِلکِ دوست

بوسه زن بر خاکِ آن وادی و مُشکین کُن نَفَس

پُر صدایِ ساربانان بینی و بانگِ جرس

کز فِراقت سوختم ای مهربان فریاد رس

گوش‌مالی دیدم از هجران که اینم پند بس

شَب‌رُوان را آشنایی‌هاست با میرِ عَسَس

زان که گویِ عشق نَتْوان زد به چوگانِ هوس

گر چه هشیاران ندادند اختیارِ خود به کس

و از تَحَسُّر دست بر سر می‌زند مسکین مگس

از جنابِ حضرتِ شاهم بس است این مُلتَمَس

ای صبا گر بُگذری بر ساحلِ رودِ اَرَس
بوسه زن بر خاکِ آن وادی و مُشکین کُن نَفَس

منزلِ سَلمی که بادَش هر دَم از ما صد سلام
پُر صدایِ ساربانان بینی و بانگِ جرس

مَحمِلِ جانان ببوس، آن‌گه به زاری عَرضه دار
کز فِراقت سوختم ای مهربان فریاد رس

من که قولِ ناصحان را خواندَمی قولِ رَباب
گوش‌مالی دیدم از هجران که اینم پند بس

عشرتِ شب‌گیر کن، مِی نوش کاندر راهِ عشق
شَب‌رُوان را آشنایی‌هاست با میرِ عَسَس

عشق‌بازی کارِ بازی نیست ای دل! سر بِباز
زان که گویِ عشق نَتْوان زد به چوگانِ هوس

دل به رَغبت می‌سپارد جان به چشمِ مستِ یار
گر چه هشیاران ندادند اختیارِ خود به کس

طوطیان در شِکَّرِستان کامرانی می‌کنند
و از تَحَسُّر دست بر سر می‌زند مسکین مگس

نامِ حافظ گر برآید بر زبانِ کِلکِ دوست
از جنابِ حضرتِ شاهم بس است این مُلتَمَس

وزن غزل

شرح غزل